Δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Αλήθεια» ότι το 1869 είναι έτος εισαγωγής στην Ελλάδα του ποδηλάτου, του «περίεργου τούτου και δυσκόλου άμα είδους παιδιάς και ταχυδρομίας», όπως γράφει η εφημερίδα, και εισαγωγείς του ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ και ο Παύλος Δαμαλάς, γιατρός και Δήμαρχος Πειραιώς.
Το 1816 ο Γερμανός βαρόνος Karl von Drais de Sauerbrun κατασκεύασε μια «τρεχαλομηχανή» από ξύλο που την ονόμασε «draislenne». Είχε δύο ρόδες, μία σέλα κι ένα τιμόνι. Η μπροστινή ρόδα έστριβε, όμως πετάλια δεν υπήρχαν. Έτσι ο αναβάτης ήταν υποχρεωμένος να δίνει ώθηση σπρώχνοντας με τα πόδια κόντρα στο έδαφος.
Το 1839, ο Σκωτσέζος σιδηρουργός Κιρκπάτρικ Μακμίλαν σχεδιάζει την «velocipede». Ο Μακμίλαν βελτίωσε την κατασκευή του Φον Ντράις, εισάγοντας πετάλια, που συνδεόταν με ράβδους με τον πίσω τροχό.
Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1860, ο Γάλλος Πιέρ Μισώ αλλάζει το σχέδιο της velocipede, συνδέοντας τα πετάλια απευθείας με τον μπροστινό τροχό. Αργότερα, ο Μισώ θα εισάγει τη χρήση καουτσούκ στους τροχούς, ανοίγοντας το δρόμο για τα ελαστικά ποδηλάτου.Το 1870 οι Βρετανοί Τζέιμς Στάρλεϋ και Γουίλλιαμ Χίλμαν σχεδιάζουν ένα ποδήλατο με μεγαλύτερο μπροστινό τροχό. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν την ασύλληπτη, για την εποχή, ταχύτητα των 24 χλμ/ώρα.
Στις 29 Ιανουαρίου 1870 δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Αλήθεια» ότι το 1869 είναι έτος εισαγωγής στην Ελλάδα του ποδηλάτου, του «περίεργου τούτου και δυσκόλου άμα είδους παιδιάς και ταχυδρομίας», όπως γράφει η εφημερίδα, και εισαγωγείς του είναι ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ και ο Παύλος Δαμαλάς, γιατρός και Δήμαρχος Πειραιώς.
Το 1890, τη χρονιά ίδρυσης της Διεθνούς Ποδηλατικής Ομοσπονδίας, έγιναν οι πρώτοι ποδηλατικοί αγώνες. Το πρώτο ποδηλατοδρόμιο της χώρας κατασκευάζεται στην Αθήνα για τις ανάγκες των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, Πρόκειται για το μετέπειτα ποδοσφαιρικό Γήπεδο Καραϊσκάκη. Τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα έχουν δημιουργηθεί πολλές ποδηλατικές ομάδες που βρίσκονται συχνά για μία βόλτα στην πόλη ομαδικά. Παρατηρούμε ακόμα και 1000δες ποδήλατα να κάνουν βόλτες το καλοκαίρι ιδίως ένας νέος τρόπος κοινωνικής δικτύωσης ανθρώπων με κοινό ενδιαφέρον το ποδήλατο στις πολυσύχναστες πόλεις.
———————————————————————————————————
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 οι ποδηλάτες Αριστείδης Κωνσταντινίδης και Γεώργιος Παρασκευόπουλος αναδεικνύονται Ολυμπιονίκες στα δύο αγωνίσματα ποδηλασίας (85 και 320 χιλιόμετρα αντίστοιχα). Στην Ελλάδα το πρώτο ελληνικό ποδήλατο με χειροποίητο σκελετό κατασκευάστηκε από την Rafbikes (HERMES) στο Ναύπλιο.
Ο Αριστείδης Κωνσταντινίδης ήταν Έλληνας ποδηλάτης και χρυσός Ολυμπιονίκης το 1896. Καταγόταν από το Λευκόνοικο της Κύπρου και ήταν από τους πρωτοπόρους της ποδηλασίας στην Ελλάδα, αναφέρεται ότι ήταν από τους πρώτους που έφερε ποδήλατο στην χώρα. Ήταν μάλιστα ιδρυτής του Ποδηλατικού Συλλόγου Αθηνών το 1891 και της Ποδηλατικής Εταιρίας Αθηνών. Στους Α΄Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896 κέρδισε την πρώτη θέση στον αγώνα ποδηλασίας δρόμου 87 χλμ που διεξήχθη στην διαδρομή Αθήνα – Μαραθώνας – Φάληρο. Δεύτερος ήταν ο Γερμανός Γκέντριχ με επίδοση 3.42.18.0 και τρίτος ο Γάλλος Φλάμεγκ , ο αγώνας έγινε στις 31 Μαρτίου 1896. Ο ατομικός αγώνας ανδρών σε δημόσιο δρόμο ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα ποδηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Το μοναδικό αγώνισμα ποδηλασίας δρόμου διεξήχθη στις 12 Απριλίου (ήταν το προτελευταίο χρονολογικά αγώνισμα της ποδηλασίας). Οι επτά ποδηλάτες από τρεις χώρες διήνυσαν συνολικά μία απόσταση 87 χιλ. από την Αθήνα έως τον Μαραθώνα και πίσω. Ο Αριστείδης Κωνσταντινίδης οδηγούσε την κούρσα από την αρχή μέχρι και την άφιξη στον Μαραθώνα. Το ποδήλατό του όμως έσπασε κατά την επιστροφή του στην Αθήνα και έχασε πολύτιμο χρόνο μέχρι να βρεθεί κάποιο άλλο ποδήλατο για να συνεχίσει, κάτι που εκμεταλλεύτηκε ο Βρετανός Έντουαρντ Μπάτελ ο οποίος πέρασε μπροστά. Τόσο ο Κωνσταντινίδης όσο και ο Μπάτελ έπεσαν από μία ακόμη φορά πριν τερματίσουν, αλλά η πτώση του Βρετανού ήταν πιο σοβαρή καθώς τον έριξε στην τρίτη θέση. Ο Κωνσταντινίδης κατάφερε τελικά να τερματίσει στην πρώτη θέση, με τον Γερμανό Άουγκουστ Γκέντριχ να κατακτά τη δεύτερη. Στους Μεσολυμπιακούς αγώνες του 1906 συμμετείχε στην κούρσα 20 χλμ αλλά εγκατέλειψε χωρίς να τερματίσει.
