Σα να είναι τώρα , ακούω τη φωνή του φετσά να περνά από τα σπίτια,όχι μόνο των χωριών αλλά και των πόλεων και να φωνάζει: “Φετσόλαδα,τσιγαρόλαδα,κακοσταφίδες, σκούπες φαράσια,απηρολόγους,τσιμπιδάκια για τα μαλλιά….”
Θυμάται η Βασιλική Παπουτσάκη
Ο φετσάς λοιπόν, γιατί έτσι λέγανε τον πραματευτή αυτό, έκανε την εμφάνισή του κατά διαστήματα στις γειτονιές..
Αυτός γνώριζε πότε οι νοικοκυρές θα είχαν μαζέψει τσιγαρόλαδα και πότε θα τους τελείωνε το σαπούνι για τη μπουγάδα.
Θυμάμαι τη μάνα μου, να έχει κάτω από το νεροχύτη, ένα παλιό τσικάλι με χρησιμοποιημένο λάδι, τσιγαρόλαδο, για να το δώσει όταν έρθει η ώρα στο φετσά.
Ήξερε πότε οι σταφίδες που δεν μπορούσαν να πουληθούν ή να καταναλωθούν, οι κακοσταφίδες ή καραμπουτζέδες είχαν μπει σε μια άκρη από τη νοικοκυρά του σπιτιού για να τις ανταλλάξει με πράσινες πλάκες σαπούνι για τη σκάφη και την ατομική καθαριότητα ή με άλλα μικρά πραγματάκια που είχε στο κοφίνι του.
Ήξερε αυτός πότε θα περάσει να πάρει τη φέτσα ( το κατακάθι ) από το λαδοπύθαρο..
Τότε ήταν που άρχιζε το παζάρι με τη νοικοκυρά.
« Βάλε ακόμη μια πλάκα σαπούνι, βάλε και πέντε τσιμπιδάκια για τα μαλλιά, χρυσάφι είναι οι σταφίδες…»
Ο φετσάς ήταν ο άνθρωπός τους. Γνώριμος και αγαπητός.
Τον τρατάρανε κανένα καφέ, κερνούσαν κανένα ποτήρι νερό και συνέχιζε για άλλη γειτονιά για άλλο χωριό.
Το ίδιο συνέβαινε και στα καφενεία των χωριών. Τον κερνούσανε καμιά ρακή να ξαποστάσει. Ερχότανε με το γαϊδουράκι φορτωμένο, και αυτός με τα πόδια. Με τις ντενέκες του, τα κοφίνια του, την πραμάτεια του….
Ανταλλακτική οικονομία …
Η ανακύκλωση που προσπαθούμε να κάνουμε τώρα και δεν μας έχει γίνει συνείδηση είναι αυτή με την οποία στην ουσία μεγαλώσαμε…
H φωτογραφία είναι της Καιτη Κουναλακη στο δρόμο προς το χωριό Πλώρα του Δήμου Γόρτυνας
