Άκουσα λοιπόν σήμερα τον πατέρα μου, την ώρα που το χαλάζι έπεφτε να ψιθυρίζει το παρακάτω…
- Πώς το πες του λέω?
- Μια μεγάλη και σοφή κουβέντα. Τι θέλει νομίζεις ο άνθρωπος να περνά καλά?
- Να γεμίσει το στομάχι του και να΄χει ένα άνθρωπο δικό του..κοντά του…
Απού’χει λάδι και ψωμί
και δώματα σασμένα
και άχερα του ζευγαριού
και ξύλα στοιβιασμένα
και κοπελιά να τη φιλεί
και να την κανακίζει,
τρώει και πίνει και γλεντά
στήν παρασιά καθίζει,
δεν τονε γνοιάζει ανέ φυσά
άνεμος κι άν σφυρίζει
κι ο άγγελος απ`τσ`ουρανούς
ας βρέχει κι ας χιονίζει!
Εκατάλαβες?
Βασιλική Π.
