Μνήμες της Βασιλικής Παπουτσάκη
O βακαλάος, το ψάρι του λαού, και λόγω της χαμηλής τιμής του, αγαπήθηκε πολύ από τους Έλληνες. Ο «φτωχογιάννης» όπως τον έλεγε η γιαγιά μου.
Ο παστός μπακαλιάρος λοιπόν, είναι το ψάρι του βουνού . Μην ξεχνάμε ότι δεν έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια που στα χωριά μας δεν είχαμε ρεύμα ή κιΑΝ
είχαμε δεν είχαμε ψυγείο.
Στη νηστεία των Χριστουγέννων, επιτρέπεται να τρώμε ψάρι , (από 15 Νοεμβρίου έως 17 Δεκεμβρίου) .Η περίοδος αυτή συνέπιπτε με το λιομάζωμα.
Μπακαλιάρος γιαχνί που «στυλώνει» , με μπόλικα κρομμύδια και πατάτες, ήταν συνηθισμένο φαγητό . Θυμούμαι μονίμως στο σπίτι της γιαγιάς μου ένα κουβά νερό και μέσα ένα δυο «χνάρια» κομμένου μπακαλιάρου να ξαρμυρίζουν. Άλλο τρώγαμε εμείς και άλλο τα κατσούλια (γάτες) , που με τον ψόφο δε βρίσκανε να φάνε….
Ο μπακαλιάρος… έθρεψε γενιές τα παλιότερα χρόνια στην Κρήτη.
Ένα παράδειγμα είναι το παρατσούκλι των κατοίκων της Τυλίσου Ηρακλείου.Τα παλιότερα χρόνια, δεκαετίες 50 και 60, ο Τυλισανός αγωγιάτης, κατέβαινε στη Χώρα, (Ηράκλειο) , και πουλούσε το εμπόρευμά του, τα αγροτικά προϊόντα, επιστρέφοντας στο χωριό αγόραζε μπακαλιάρο, επειδή τότε ήταν φτηνός για τα δεδομένα της εποχής.
Τώρα δεν νομίζω να εξακολουθεί να είναι το «ψάρι του λαού» γιατί η τιμή του δεν είναι τόσο χαμηλή…
