Θυμάται η Βασιλική Παπουτσάκη
Την Κυριακή , έκανα μια βόλτα στο οροπέδιο Λασιθίου , και στο Τζερμιάδω, είδα το χωράφι της φωτογραφίας με τις γλυκοκολοκύθες .
Όμορφες να λιάζονται στο χωράφι, σαν τα κοπέλια.
Μνήμες που ξύπνησαν πάλι
Αχ γιαγιά !!! Ώσπου να πεις κύμινο είχε έτοιμες τις πίτες
Όλων των ειδών τις πίτες. Μαστόρισσα στο ζύμωμα. Έβαζε μπροστά της το σοφρά, καθόταν σ΄ένα ποδόσκαμνο, έπαιρνε το ξυλίκι, είχε έτοιμη τη γέμιση και τις έβαζε κατευθείαν στο μεγάλο τηγάνι που πήρανε από τους Γερμανούς την κατοχή ….
Οι κολοκυθόπιτες λοιπόν με γλυκοκολοκύθα,΄και μπόλικο κύμινο ήταν το ξαρέσκι μας.
Κάθε μέρα , ειδικά την περίοδο των ελιών , το μενού , συμπεριελάμβανε και κολοκυθόπιτες. (Η αλήθεια είναι ότι παγωμένες δεν ήταν πολύ νόστιμες, μα…στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι)
Κολοκυθόπιτες κερνούσε (εκτός από αμύγδαλα και καρύδια) με μια ρακί και τους φαμπρικάριδες που φέρνανε τα βαρέλια με το λάδι στο χωριό.
(Έχετε ακούσει ποτέ βαρέλι γεμάτο με λάδι ,να τσουλά στα σοκάκιά του χωριού? Έχετε ποτέ νιώσει τη χαρά του νοικοκύρη που βάζει το «κόπο» στο σπίτι?p>
ΥΓ
Οι γλυκοκολοκύθες που θυμούμαι ήταν άλλη ποικιλία….








