Γιατί κάποιοι θυμούνται, έστω και θολά, περιστατικά από τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής τους και κάποιοι μόνο μετά τα 5 ή 6 τους;
Έχουμε αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία, θυμόμαστε πρόσωπα, μυρωδιές, φίλους, παραμύθια και παιδικά τραγουδάκια, όμως, σχεδόν κανείς δεν θυμάται το παραμικρό από την πιο συγκλονιστική στιγμή της ζωής του, τη γέννηση του, και πολλοί λίγοι έχουν έστω και την παραμικρή ανάμνηση από τα δύο, μπορεί και τρία, πρώτα χρόνια της ζωής τους.
Γιατί; Τα πρώτα μας βήματα, οι πρώτες μας λέξεις, οι πρώτες μας μπουκιές από κάτι που μας άρεσε να τρώμε, οι πρώτες μας συναναστροφές με άλλα νήπια, απλά δεν υπάρχουν στη μνήμη μας. Ή καλύτερα υπάρχουν, επειδή τις θυμούνται οι γονείς μας για να μας τις πουν και να ισχυροποιήσουν κάτι που δεν είναι καν ανάμνηση, παρά μόνο μια θολή εικόνα ίσως. Να ένα ζήτημα που βραχυκύκλωνε δεκαετίες τώρα ψυχολόγους, νευρολόγους, γλωσσολόγους.
Αυτή η μαύρη τρύπα των χαμένων αναμνήσεων μας, από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, που συνήθως μας καθορίζουν ως χαρακτήρες και αυτόνομες προσωπικότητες. Αυτή ήταν και μια εμμονή του Ζίγκμουντ Φρόιντ πριν από 100 χρόνια και από αυτήν ακριβώς γεννήθηκαν και κάποιες εξαιρετικά προβοκατόρικες απορίες για τη “βρεφική αμνησία”, όπως ονομάστηκε αυτού του είδους η αδυναμία του ανθρώπινου είδους.
