Aπό τον Γιάννη Συκιανάκη
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν θα μπορούσε να μην γίνει αναφορά στο πρόσωπο της Καλλιρρόης Παρρέν, μιας γυναίκας που είχε καταλυτικό ρόλο για τη θέση της γυναίκας στην Ελλάδα. Η Καλλιρρόη Παρρέν αποτέλεσε την πρώτη ελληνική γροθιά ενάντια στα κοινωνικά στερεότυπα που έχουν τη γυναίκα σε υποδεέστερη θέση. Το όνομα της συνδέεται με την πρώτη γυναικεία ελληνική εφημερίδα «Εφημερίς των Κυριών»
Γεννημένη το 1861 στα Πλατάνια Αμαρίου στο Ρέθυμνο της Κρήτης, έφυγε έξι χρόνια μετά, το 1867, και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ο πατέρας της, Στυλιανός Σιγανός, ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Κρητών Προσφύγων. Αφού πέρασε τα σχολικά της χρόνια στη Σχολή Σουρμελή στον Πειραιά και ύστερα στην γαλλική Σχολή Καλογραιών, αποφοίτησε τελικά το 1878 από το Αρσάκειο με βαθμό «άριστα». Αμέσως μετά την αποφοίτησή της, για δύο χρόνια έγινε διευθύντρια του παρθεναγωγείου της ελληνικής κοινότητας στην Οδησσό. Με την επιστροφή της στην Αθήνα παντρεύεται τον δημοσιογράφο Ιωάννη Παρρέν.
Ωστόσο, το πάθος της για την δημοσιογραφία ξεκίνησε σιγά-σιγά να φουντώνει και έτσι ώστε στις 8 Μαρτίου το 1887 εκδίδει την εβδομαδιαία εφημερίδα «Εφημερίς των Κυριών», η οποία αποτελούσε το πρώτο γυναικείο έντυπο στην ελληνική επικράτεια και την καθιέρωσε ως την πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφο και εκδότρια. Χαρακτηριστική φράση της αποτέλεσε η εξής «Παρακολουθούσα τας συζητήσεις των δημοσιογράφων και σιγά σιγά εξύπνησε μέσα μου και πάλιν ο πόθος να γράψω, όπως αυτοί, όχι μόνον για τον εαυτόν μου αλλά και για τους άλλους»
Η εφημερίδα της γεννήθηκε το 1887 και αποτέλεσε το πρώτο ελληνικό έντυπο που γραφόταν από γυναίκες για γυναίκες. Ο κύριος στόχος της εφημερίδας ήταν τα δικαιώματα της γυναίκας αλλά και η ισότητα της στην εκπαίδευση, την κοινωνία, την εργασία.Το έντυπο υπήρξε ο πρόδρομος της φεμινιστικής κίνησης στην Ελλάδα και συνετέλεσε στη δημιουργία της πρώτης σοβαρής γυναικείας οργάνωσης των Ελληνίδων, με τη σύσταση της Ενώσεως των Ελληνίδων, η οποία δημιούργησε την πρώτη οικοκυρική και επαγγελματική σχολή στην Αθήνα.
Από τις στήλες της εφημερίδας οι γυναίκες αρθρογράφοι απαιτούσαν, μεταξύ άλλων, να επιτραπεί η είσοδος των γυναικών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση -αίτημα που θα ικανοποιηθεί σχετικά γρήγορα από τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη- και να δοθεί ψήφος στις γυναίκες, που θα γίνει πραγματικότητα αρκετά αργότερα, στα μέσα του 20ου αιώνα. Οι πρώτες αντιδράσεις γι` αυτή την προσπάθεια χειραφέτησης των γυναικών μέσω της εφημερίδας ήταν από αρνητικές έως χλευαστικές. Ο Εμμανουήλ Ροΐδης εκφραζόταν υποτιμητικά για τη γυναίκα. Είχε υποστηρίξει ότι οι γυναίκες που εξασκούν «ανδρικά» επαγγέλματα (όπως γιατρού και δικηγόρου) αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας και ότι μόνο δύο επαγγέλματα αρμόζουν στις γυναίκες, εκείνα της νοικοκυράς και της εταίρας.
Η Παρρέν τού απάντησε από τις στήλες της εφημερίδας ότι δεν έχει ιδέα από τις γυναίκες και τον κατηγόρησε ότι δημοσιεύει στις εφημερίδες τα απομεινάρια της πνευματικής του παραγωγής. Περιγράφει τον Ροΐδη ως φύλακα άγγελο του παλαιού καθεστώτος, θεωρεί ότι ο τύπος της γυναίκας που περιγράφει στο άρθρο του είναι ανύπαρκτος και ότι οι απόψεις του είναι αναχρονιστικές και δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Υποστηρικτές στο έργο της υπήρξαν ο Γρηγόριος Ξενόπουλος και ο Κωστής Παλαμάς. Ο τελευταίος μάλιστα είχε αφιερώσει ποιήματα στην Καλλιρρόη Παρρέν.Η Εφημερίς των Κυριών διέκοψε την έκδοσή της το 1918, όταν η Καλλιρρόη Παρρέν εξορίστηκε στην Ύδρα. Οι λόγοι ήταν πολιτικοί καθώς η ίδια υπήρξε αντιβενιζελική και μοναρχική. Στις 15 Ιανουαρίου 1940, η σπουδαία αυτή αγωνίστρια του γυναικείου κινήματος έφυγε από τη ζωή, αφού υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, έχοντας πριν τιμηθεί με το «Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου Β’». Το έργο της αναγνωρίστηκε από την Ακαδημία Αθηνών και το Δήμο Αθηναίων, ο οποίος θέλησε να αποδώσει φόρο τιμής στη μνήμη της, τοποθετώντας το 1992 προτομή της στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Η Καλλιρρόη Παρρέν πολεμήθηκε, εξορίστηκε, χλευάστηκε αλλά δεν νικήθηκε! Με επιμονή, υπομονή και πείσμα χάραξε την δική της πορεία στο χώρο της δημοσιογραφίας.
