Γράφει η Κατερίνα Τσαμπά*
Το να κάνεις το χόμπι σου δουλειά νομίζω σε κατατάσσει στη λίστα των ευτυχισμένων ανθρώπων.
Θα μου πείτε, πώς γίνεται να αγαπάς τα λογιστικά και δη να τα κάνεις και ως χόμπι;!
Μην την ψάχνετε φίλοι και φίλες. Διαστροφή το λένε.
Αστειεύομαι φυσικά, για να κάνω τη συνέχεια λίγο πιο ευχάριστη ει δυνατόν.
Στα 20 χρόνια σε αυτή τη δουλειά έμαθα πολλά κυρίως για τις σχέσεις συνεργασίας, αλλά και πολλά για το πώς είναι καλύτερο να λειτουργείς το «μαγαζί» σου.
Όλα καταλήγουν στο να κάνεις την καλύτερη οικονομική διαχείριση με τα μέσα που διαθέτεις και να μην μεγαλοπιάνεσαι γιατί σίγουρα η κατάσταση θα ξεφύγει από τα χέρια σου και μάλιστα γρηγορότερα απ’ο,τι νομίζεις.
Πολλές επιχειρήσεις είδαμε να κλείνουν τα τελευταία χρόνια.
Θα γίνω σκληρή μάλλον αν πω τη σκέψη μου φωναχτά, ότι αυτές που κλείνουν επειδή κακοδιαχειριστήκανε τα οικονομικά τους, επειδή εξαντλήσανε και στεγνώσανε όχι μόνο τις δικές τους τσέπες αλλά ίσως και των γνωστών ή, ακόμα χειρότερα, της οικογένειάς τους, αυτές που μεγαλοπιάστηκαν γιατί «κάποτε ήταν καλύτερα τα πράματα και πήρανε τα μυαλά τους αέρα», αυτές που είχαν καλοσυνηθίσει και πώς να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, ότι καλώς κλείσανε! Ότι πρέπει να τους γίνει μάθημα!
Όμως ξέρουμε ότι πολλές είναι οι επιχειρήσεις που κλείνουν λόγω αναδουλειών, λόγω κακής κρίσης σχετικά με τη χρονική στιγμή, το σημείο όπου λειτουργούσαν, λόγω της οικονομικής κρίσης κλπ. Όταν μια τέτοια επιχείρηση κλείνει, πεθαίνει και ένα όνειρο μαζί της.
Βλέπω συχνά σημειώματα του τύπου «ευχαριστούμε για την στήριξη, αλλά το μαγαζί θα παραμείνει κλειστό». «Ευχαριστούμε για τα 30 χρόνια εμπιστοσύνης, αλλά κάποιοι άλλοι αποφάσισαν ότι δεν αξίζει να λειτουργούμε» και πολλά άλλα.
Όλα αυτά τριβελίζουν το μυαλό μου αυτές τις μέρες που περιμένουμε μέρα τη μέρα να ανοίξει η εφαρμογή υποβολής των δηλώσεων. Ξέρουμε ότι το επόμενο διάστημα θα είναι δύσκολο. Πολλοί θα απογοητευτούν, θα ζητήσουν να υποστηρίξουν το όνειρο τους αλλά θα βρίσκουν αδιέξοδο.
Από την οικονομική αυτή κρίση που βιώνουμε όλοι μας ανεξαιρέτως αυτό είναι το χειρότερο που καλούμαστε να υπομένουμε. Να πεθαίνουν τα όνειρα μας κι εμείς να καλούμαστε να ονειρευτούμε ξανά!
Γιατί ο άνθρωπος δεν ζει χωρίς το όνειρο. Όταν τα πράματα πάνε στραβά, χαμογελώ στραβά κι εγώ και σκέφτομαι τα εξής…
Αν κάτι φτιάχνεται με λεφτά, οκέι, πάμε παρακάτω. Αν πέσω, θα κοιτάξω να βρω τρόπο να σηκωθώ.
Γιατί έτσι είναι ο άνθρωπος! Λίγους καλούς φίλους και πολλή αγάπη και πάντα βρίσκει το δρόμο του!
Εις το επαναγράφειν φίλες και φίλοι.
Η Κατερίνα Τσαμπά είναι οικονομολόγος
