Η πορεία της ζωής μέσα από στίχους
Το παιδί όντε γεννάται, σαν τ’οπωρικό λογάται.
Δεύτερο μήνα είν’καλά ν’αρχινίζει να γελά.
Σ’τσοι πέντε μήνες κάθεται και στα’έξε μετακάθεται.
Εις τσ’ εφτά να μην ντραπεί, στσι πεζούλες να σταθεί.
Στσ’εννιά μήνες ζάλο κάνει και στσοι δέκα λέξη βγάνει.
Δεκαοχτώ χρονών αντράκι ψιλοδρώνει το μουστάκι.
Στσ’εικοσπέντ’ αθεί και δένει,
Στσοι τριάντα κατασταίνει. Σκέφτετ’ αν έχει λογικό
Για το δικό του σπιτικό.
Στσοι πενήντα για βουλή,αν έχει κεφαλή καλή.
Στσ’ εξήντα είναι φανερό πως έφυγε ο καλός καιρός
Στσ’ εβδομήντα δε φελά μόνο το ψωμί χαλά
Στσ’ογδόντα σέρνεται κακά δε φέγγει μουδέ δε γροικά.
Οι γι-ενενήντα είν’πολλοί ν-του. Τον βαριούνται κι οι δικοί του.
