Ελαχιστες οι φωτογραφίες, και αυτές οι λίγες “βγήκαν” χάλια. Ακόμα και αν είχαμε όμως, καμία φωτογραφία, ακόμα και η πιο τολμηρή πένα του πιο γοητευτικου συγγραφέα, τίποτα δεν θα μπορούσε να περιγράψει αυτό που ζήσαμε τις τελευταίες 35 ώρες σχεδόν nonstop. Κοντά στα νερά των Οινουσων, και απέναντι σε μια νησιδα δύο ομάδες προσφύγων είχαν διαφύγει με πλαστικά φουσκωκα, ξεχασμενοι κι’απο το Θεό.
Στις 12:04 ξεκινάει η επιχείρηση διάσωσης. Το ιστιοφόρο “Ωκεανος” προσεγγιζει όσο πιο κοντά γίνεται, ρίχνουμε άγκυρα και ο Ναυαγοσωστης μας ο Παναγιώτης, πέφτει στο νερό με το μικρό φουσωτο μαζί με την Μαριάννα. Αυτοί θα εφερναν τους σχεδόν παγωμενους ανθρώπους στο σκάφος. Ξεκίνησαν με παιδιά. Μικρά παιδιά, βρεγμενα μέχρι το κόκκαλο, σε θερμοκρασίες γύρω στο μηδέν, φοβισμενα από τα καινούρια πρόσωπα που γνώριζαν στη μεση του πουθενα. Παγωμενοι, στα όρια της υποθερμιας, σχεδόν σαν χαμένοι στο σύμπαν, και παντελώς αβουλοι μας άφηναν να τους βοηθήσουμε.
Την πρώτη ομάδα την μεταφεραμε στις Οινουσες και αφού αφήσαμε την Δέσποινα εκεί να προσέχει τρία παδια αγνωστων γονέων, και τους υπόλοιπους ανθρώπους συνεχίσαμε την έρευνα. Έμειναν κάπου στην παραλία μέχρι να βρεθούν οι εθελοντές από μια ομάδα που δραστηριοποιειται εκεί,προφανώς υπερφορτωμενοι κιαυτοι για να τους φροντισουν. Από ότι καταλάβαμε και άλλες βάρκες είχαν ξεκινήσει με συγγενείς, για να συναντηθουν κάποτε αν τα καταφέρουν να επιβιώσουν κάπου στην Ευρώπη.
Λίγη ώρα αργότερα ανακαλύψαμε και δεύτερη ομάδα, αρκετά μεγαλύτερη. Και οι δύο ομάδες ειχαν αναψει τφωτια και εκαιγαν τα Lifejackets τους για να ζεσταθουν, χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα.
Αυτή τη φορά έπεσε και ο Καπετάνιος στο νερο, ενώ η Μαριάννα,ανέλαβε τα παιδια, που αν θα φταναμε λίγο αργότερα, κανένας δεν ξερει αν και πόσους θα προλαβαιναμε ζωντανούς. Ένα από τα μωρά ήταν μόλις μερικών ημερών, βρεγμένο μέχρι το κόκκαλο, καταπαγωμενο. Όλα τα παιδιά έπρεπε να τα ελευθερωσουμε από τα βρεγμενα κρύα ρούχα και να τα καλύψουμε με αλουμινοκουβερτα διάσωσης που ευτυχώς έκανε τη δουλειά της.
Τα κορίτσια μας εδώ ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Αυτοσχεδιαζοντας σε εργαλεία και υλικά που δεν διαθεταμε, έπρεπε να κάνουμε γρήγορα και καλά τη δουλειά μας. Φανταστείτε να φτιάχνουμε πάνες, από αποστειρωμενες γαζες και ελαστικους επιδεσμους. Ακόμα και κάλτσες, τυλιζοντας ελαστικους επιδεσμους με ειδικούς κομπους. Όλο αυτό με συγκεκριμένη τεχνική για να αδιαβροχοποιουμε πόδια, μέσα σε βρεγμενα βέβαια παπούτσια.
Λίγη ώρα μετά από υπερεντατικη δουλειά, ήταν όλα έτοιμα και πηγαίναμε για την επόμενη φάση, προσεχοντας τους καινούριους επιβάτες, να μην υπάρξει κάποια επιδείνωση. Και να προλάβουμε τα χειρότερα.
Οι εικόνες δύσκολες, τα συναισθήματα δεν τα προλαβαίνεις. Μόνο κάνεις αυτό που είσαι εκπαιδευμενος να κάνεις,ακολουθωντας αυστηρά τα πρωτοκολλα, προσεχοντας την ασφάλεια όλων, δουλεύοντας σε τρελλες στροφές. Μεσα σε μια ασημένια θάλασσα απο παγωμένα ανθρώπινα σώματα που περιμένουν από σένα να τα κρατήσεις στη ζωή. Παιδιά χωρίς τους γονείς τους,γονείς χωρίς τα παιδιά τους.
Ξέρω ότι χωρίς κάποιους από εμάς πολλοί δεν θα τα είχαν καταφέρει. Σίγουρα αρκετά από τα μωρά.
Αυτούς τους ανθρώπους, που δεν θα τους δούμε κατά πάσα πιθανότητα ποτέ ξανα, για πολύ ακόμα θα τους σκεφτόμαστε, μιας και τα περίεργα παιχνίδια της ζωής, πλησιασαν τους δρόμους μας με αυτόν τον τρόπο…
Το πιο πάνω κείμενο δημοσιεύτηκε από τον Babis Simeonidis στην ομάδα /Εθελοντική Αποστολή Έρευνας και Διάσωσης
