Είδε το παιδάκι, μαραμένο από την πείνα,στη μέση του δρόμου, σκάλιζε τη γη με τα νύχια κι έτρωγε χώμα . Άτιμος είναι ο κόσμος ετούτος, συλλογίστηκε, άτιμος, άδικος. Θεέ μου, πώς τον κρατάς στην αγκαλιά σου, και δεν τον τινάζεις κάτω να γίνει χίλια κομμάτια, να τον πλάσεις καλύτερο…
Νίκος Καζαντζάκης -Οι Αδερφοφάδες
