Διαβάζοντας το, ανατρίχιασα..
«Ο γιος μου κοιμάται ασφαλής λίγα τετραγωνικά δίπλα στο σπίτι μας. Σε ένα στρώμα που διάλεξε με πολύ αγάπη, προσοχή και μελέτη η σπουδαία μητέρα του. Εγώ δε μπορώ να κοιμηθώ από την ώρα που είδα τη φωτογραφία αυτή. Ξέρω πως αύριο θα ξυπνήσω, δόξα τω θεό, θα έχει ζεστό πρωινό, χαμόγελα, παιχνίδια, σκεπάσματα και μέσες άκρες παρά την κακή ψυχολογία λόγω των καιρών, η αστική κανονικότητα μου δε θα παραβιαστεί. Ξέρω πως στιγμιαία αυτή τη στιγμή παραμυθιάζονται τα αισθητήρια μου.
Οι χαμηλές στροφές της νύχτας βοηθούν στην ψευδαίσθηση της συμμετοχικότητας. Αλλά αυτή τη μικρή στιγμή που νιώθω ένοχος, που νιώθω λίγο παραπάνω άνθρωπος, αυτή τη μικρή στιγμή, τη στιγμή μου, θα την αποτυπώσω ανεξίτηλα. Στην πυξίδα μου.
Δε θα την προσπεράσω έτσι αδιάφορα. Την καταγράφω εσωτερικά και εξωτερικά. Θα τη βάλω στο δισάκι μου, κι όσο το γεμίζω με τέτοιες μικρές στιγμές, τόσο νιώθω πως έχω ελπίδα μέσα μου. Όχι να πετύχω. Προφανώς και δε θα πετύχω. Αλλά να προσπαθήσω να αποτύχω το δυνατόν λιγότερο. Πρώτα ως πατέρας, μετά ως ενεργός πολίτης και στο φινάλε ως ορθόδοξος. Η γιατρειά της σκληρής πραγματικότητας είναι η αϋπνία των ευαίσθητων της γης. Όνειρα γλυκά σε όλα τα παιδιά του σύμπαντος κόσμου. Τα αγαπώ τόσο πολύ».
Θάνος Παπανικολάου
nikosonline.gr
