Φοβάσαι το θάνατο, παπα-Γιάνναρε;
Ο παπα-Γιάνναρος χαμογέλασε.
– Όχι, είπε.
– Το λοιπόν;
Ο παπα-Γιάνναρος δεν αποκρίθηκε· ήθελε να πει τον φοβόταν το θάνατο, δεν τον ήθελε, μα όταν έπαιρνε τους νέους απάνω στον ανθό τους και δεν τους έδινε καιρό να δέσουν, να κάμουν καρπό· μα δε μίλησε.
– Κι εγώ μια φορά τον φοβόμουν, γέροντα· όταν ήμουν πιο νέος. Μα ένας άγιος ασκητής μου ‘πε μια μέρα ένα λόγο, κι από τότε πια φίλιωσα με το θάνατο.
– Ποιό λόγο; Θέλω κι εγώ να τον ακούσω.
– «Το σημείο, όπου ο Θεός αγγίζει τον άνθρωπο, λέγεται θάνατος», να, αυτό μου ‘πε.
“Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται“, Αθήνα 2003, σ. 204:
