«Μια φορά ήταν ένας άθρωπος και είχεν ένα χοίρο. Είχε και δυο αδέρφια και αυτοί δεν είχανε να σφάξουν τα Χριστούγεννα. Δεν ήθελε όμως να τωςε δώσει και από ένα γ-κομμάτι, γιατί ‘τονε τζιγκούνης.
Πάει στου γείτονα και του λέει:
-Δεν κατέχω, γείτονα, είντα να κάμω με το χοίρο μου. Α’ δεν τωςε δώσω, κακώς. Ανε ν-τονε μοιράσω, δε θα μου ‘πομείνει εμένα πράμα. Είντα να κάμω;
-Να σου πω, γείτονα, είντα θα κάμεις. Θα τονε σφάξεις και θα πας το βράδυ και θα τονε κρεμάσεις απ’ όξω στην αυλή σου για να συρώσει. Τα αδέρφια σου θα τονε ιδούνε και θα κατέχουνε πως ήσφαξες το χοίρο. Και το πρωί που θα σηκωθείς, θα τον πάρεις να τονε χώσεις, και θα βγεις ύστερα στσι δρόμους να φωνιάζεις πως σου κλέψανε το χοίρο. Και όσο πια πολύ φωνιάζεις τόσονα θα σε πιστέψουνε.
-Καλά μου το λες, γείτονα! Έτσα θα κάμω!
Την άλλη μέρα, το λοιπόν, εκρέμασε αποβραδύς το χοίρο σφαγμένο, καθαρισμένο, έτοιμο, και το πρωί ξυπνά και σηκώνεται, βγαίνει όξω να πάρει το χοίρο να τονε χώσει, όπως του ‘χε ‘πωμένα ο γείτονας, και είντα να ιδεί! Του τον είχανε κλεμμένο στ’ αλήθεια!
Γιαμιάς αρχίζει να φωνιάζει:
-Βοήθεια ! Εκλέψανέ μου το χοίρο! Εκλέψανέ μου το χοίρο! Όι επειδή εθυμήθηκε ό,τι του ‘χε ‘πωμένο ο γείτονας, μα γιατί του τον είχανε κλεμμένο στην αλήθεια.
Τονε δρικά ο γείτονας και του κάνει:
-Μπράβο, έτσα να φωνιάζεις, να σε πιστέψουνε!
-Μα ‘γώ το λέω αλήθεια! Εκλέψανέ μου σου λέω το χοίρο!
-Έτσα να λες, συνεχίζει το χαβά ν-του ο γείτονας, «Μα την Παναγία, μου τον επήρανε», του λέει. Έτσα να υμνάς στην Παναγία, που γίνεσαι και πιστευτός!
Είδε κι απόειδε ο έρμος και φεύγει και πάει στου αγροφύλακα και του λέει:
-Αυτό κι αυτό μου συμβαίνει.
Και του λέει και αυτός:
-Πάμε να ιδούμε στου γειτόνου σου το σπίτι.
Και πραγματικώς του τον είχε κλεμμένο ο γείτονας» .
laografia.blogspot.gr Ανδρέας Λενακάκης.
