Συμφώνησε ο “Λουλές” να αδειάσει τον απόπατο του Τρύφωνα, πήρε δυο κουβάδες και μια που δεν ήξερε από μαθηματικά, σε κάθε δρομολόγιο έβαζε δυο χαλικάκια στη τσέπη του.
Άμα ξετέλεψε το άδειασμα μέτρησε ο Τρύφωνας τα χαλικάκια και τον πλήρωσε μια δραχμή για το καθένα.
Καλοχρονιά ήταν ξαναγέμισε ο απόπατος.
Έπινε που λέτε Κυριακή πρωί στου Πετσάκη το ντουκιάνι ο Τρύφωνας το καφέ του, πάντα στο καλύτερο τραπέζι δίπλα στην πόρτα με τη πλάτη στο τοίχο ολους να τους βλέπει, κι ανέβαινε ο Λουλές, Μανώλης ήταν το όνομα του, τραβώντας το γαϊδουράκι του να πάει στσι Ποντικιές.
– Μανώλη.! Φωνάζει ο Τρύφωνας. Να ρθείς να μου αδειάσεις τον απόπατο.
– Όι.!
– Γιάντα μωρέ όχι.; Γιάντα δε θα ρθείς.; Την άλλη φορά δε σε πλήρωσα.!
– Όι.! Δυο ντενεκέδες σκατά μού φαες αλλότες στο μέτρημα.!
Και ήταν για μένα ο ήρωας, ο 25ος που το μεσημέρι τις 14 Σεπτέμβη του 43 στον Αη Βασίλη, το σκασε από το εκτελεστικό απόσπασμα.!
κείμενο: Χρύσανθος Αγγελάκης
