Εδά ν ‘αργά κι εδά ν’ καλά τα όξω δροσινιάζουν,
χαρές σ’ εκείνες τσι καρδιές που δεν αναστενάζουν.
Πότες και πότες περπατώ, πότες και πότες στέκω,
πότες και πότες αγλακώ και πότες πότες θέτω.
Όντεν ανθεί η γι-αμυγδαλιά κι ο πεύκος όντε δένει
κι η κοπελιά σα στολιστεί το νου τ’ ανθρώπου παίρνει.
Χύνετε μάθια δάκρυα, μα η καρδιά τα βγάζει,
πάθη που δεν τα μολογάς, το χώμα τα σκεπάζει.
Απού φοβάται τη φωθιά, να μην έρθει κοντά μου,
γιατί θα τόνε κάψουνε τ’ αναστενάματά μου.
Ιντά ’χω κι όντε κι α σε δω, τρέμει η καρδιά μου, τρέμει,
ωσάν το φυλλοκάλαμο, όντε το σουν οι ανέμοι.
Ποιος είδε τέθοιο πόλεμο, να πολεμούν τα μάθια,
δίχως μαχαίρια και σπαθιά να γίνουνται κομμάθια.
Σαν είν’ εσέ τα πάθη σου μεγάλα και περίσσα,
έλα να τα μοιράσομε, να τα ’χομε ίσα ίσα.
Όντε μιλείς πέφτουν αθοί κι όντε γελάσεις ρόδα,
φως μου, το ζαριφλίκι σου σ’ άλλη κιαμιά δεν το ’δα.
Άχι και να σε φίλουνα εις το λαιμό από κάτω,
εκειά που παίζει και χτυπά τ’ αγιοκωνσταντινάτο.
Άχι κρασάκι όμορφο κι αρνίσια κεφαλάκια…
Και παντρεμένης μάγουλα και κοπελιάς βυζάκια!
Χίλια μαχαίρια και σπαθιά χάμαι στη γη στρωμένα,
τσαλοπατώ τα και περνώ κι έρχομαι μετά σένα.
Άσπρη λαμπάδα και χυτό κερί τω Χριστουγέννω,
νερατζανθέ τσ’ Ανάστασης, και δε σ’ αποχορταίνω!
Για τα γλυκιά τα μάθια σου, για το γλυκό σου νάζι,
μαχαίρι έχω στην καρδιά δίκοπο και με σφάζει.
Η κουζουλή μου κεφαλή σπάσιμο θέλει πάλι,
αν στον περυσινό μπελά ξανοίγει να με βάλει.
Μελαχρινό μου πρόσωπο κι αρχοντικό μου πάσο,
τη νιότη μου δεν τη ψηφώ για σένα να τη χάσω.
Έλα, που να σε φέρουνε νύφη στην κάμερά μου
και να σε ξεστολίσουνε τα χέρια τα δικά μου…
Ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά κι αν χαμηλώσει ο κλώνος,
θε να σου φύγει το πουλί και θα σου μείνει ο πόνος.
Ώστε να στέκουν τα βουνά θα στέκω στη φιλιά σου
θα στέκω στην αγάπη σου και σένα πάλι ‘ ξα σου
Σπίθα μικρή κι αψήφιστη, κρυμμένη στην αιθάλη,
ποιος το ’λπιζε πώς θα γενεί τέθοια φωθιά μεγάλη!
Σαν μου τον ήπηρες το νου, πάρε με σκιας και μένα
κι ίντα με θέλει, κουζουλό, η μάνα που μ’ εγέννα;
