
Την παρακάτω επιστολή λάβαμε από αναγνώστη μας και τη δημοσιεύουμε.
Αγαπητό ISCRETA,
Είναι γνωστό, ότι ως νεοέλληνες δεν έχουμε μέσα μας το στοιχείο της νομιμοφροσύνης. Επίσης είναι γνωστό, ότι ούτε το στοιχείο της καλαισθησίας μας διακρίνει ιδιαίτερα παρότι πλέον πολλοί ταξιδεύουν και αποκτούν σύγκριση και εμπειρίες. Επίσης, είναι γνωστό, ότι μεγάλο τμήμα της κακοδαιμονίας μας οφείλεται στο «ωχ αδερφέ», στο «κοιτάω τη δουλειά μου» και στο «δε βαριέσαι». Πρόσφατα προστέθηκαν και άλλα, όπως το «χαλαρά».

Πέρα από τα προηγούμενα, υπάρχει πάντα μία Δημόσια Διοίκηση τεμπέλικη, ανεπαρκής και αναποτελεσματική, διεφθαρμένη και διαπλεκόμενη. Αυτό συμβαίνει από τα ανώτατα επίπεδα έως το πιο κάτω.
Είναι επίσης αλήθεια ότι το Ηράκλειο (όπως βέβαια όλες οι ελληνικές πόλεις) δε θα το έλεγες ως πόλη που κατέχει τα σκήπτρα της αισθητικής. Όμως γνωρίζω πολύ καλά, ότι οι Ηρακλειώτες και υπερήφανοι είναι για τον τόπο τους και τον αγαπούν πολύ. Έχει δε και μια ιστορία αυτός ο τόπος που κι όταν εφησυχαστείς σε σπρώχνει, σε σηκώνει από την καρέκλα και σου λέει να κινητοποιηθείς. Γι’ αυτό, η πόλη αυτή είναι πρωτοπόρος σε διάφορα συγκρινόμενη με την υπόλοιπη Ελλάδα (αλλά δεν είναι του παρόντος αυτό).

Κάνοντας μία βόλτα σε όλα τα μήκη και πλάτη της πόλης, αλλά ειδικά στο κέντρο, είναι αδύνατο να μην προσέξει κανείς και ειδικά ο επισκέπτης της πόλης ότι όλες οι καφετέριες είναι περιτυλιγμένες στην κυριολεξία σε πλαστικές τέντες ωσάν καραγκιοζμπερντές. Παντού υπάρχουν τέντες που βγαίνουν μέσα στους πεζόδρομους, σε μερικά σημεία μάλιστα έτσι ώστε να νομίζεις ενώ διασχίζεις δρόμο ότι διασχίζεις τούνελ. Πολλές τέντες κλπ έχουν διαφήμιση. Η ασχήμια, η παρανομία είναι εμφανείς. Πολλές κατασκευές είναι πακτωμένες στη γη καταστρέφοντας τους πεζόδρομους, ενώ πολλές είναι μόνιμες σιδηροαλουμινοκατασκευές.

Συναντάς συχνά καφετέριες, εστιατόρια κλπ που έχουν μία ελάχιστη επιφάνεια εσωτερικά και που με τον εξωτερικό χώρο η επιφάνειά τους πολλαπλασιάζεται. Βέβαια αυτό συνοδεύεται και από επαύξηση των ορίων πέραν της κίτρινης γραμμής. Σε άλλα καταστήματα έχουν εγκατασταθεί συστήματα αερισμού, κλιματισμού, θέρμανσης, τηλεοράσεις, ηχητικά συστήματα και ότι περνά από το μυαλό…

Όλο αυτό το συνονθύλευμα, που βέβαια για να μην αδικώ θα το δεις στην Κρήτη σε διάφορα μέρη όπως τη Χερσόνησο (που οι νόμοι δεν έχουν φτάσει γενικώς ακόμα) κ.α. Ας μην αγνοήσουμε το γεγονός ότι η επαύξηση της επιφάνειας των χώρων εστίασης με παράνομο τρόπο οδηγεί άλλες περιοχές που θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί να μαραζώνουν και να γεμίζουν κλειστά καταστήματα. Αυτό ακολουθώντας την απλή εξίσωση ότι αφού ο κόσμος που διασκεδάζει είναι ο ίδιος και οι χώροι εστίασης μεγαλώνουν παράνομα, δεν υπάρχει διάχυση κι έτσι η πίτα πάει σε ελάχιστους. Έχω δει ταβέρνα 50 τετραγωνικών να γίνεται δύο στρέμματα με πολλαπλές μόνιμες πέργκολες, θέρμανση κλπ και από 50 άτομα που θα μπορούσε να σερβίρει, στο τέλος να μπορεί να σερβίρει χίλια.

Το αυτό ισχύει και για τα καταστήματα που αντί να έχουν εξωτερικά κάποιο καλαίσθητο στέγαστρο (που θα μπορούσε κάλλιστα να σχεδιάσει ο Δήμος ενιαία για όλους), χρησιμοποιούν τέντες.

Να σημειώσω επίσης τις τεράστιες ταμπέλες που τοποθετούνται κατά βούληση (και φαντάζομαι και χωρίς άδεια όπως προβλέπει ο νόμος, όπως αυτή της φωτογραφίας από ένα φαρμακείο ή που κάποια καταστήματα ντύνονται σαν μια αφίσα περιμετρικά σαν ένα κατάστημα ξηρών καρπών κοντά στο Σταυρό (μεϊντάνι).
Η παρούσα επιστολή, συνοδεύεται από μερικές φωτογραφίες από το κέντρο της πόλης. Δεν έχω ελπίδες ότι θα κινητοποιηθεί κάποια Δημοτική Αρχή ή κάποια Πολεοδομία ή κάποια Αρχαιολογία η η Αστυνομία ή ο Εμπορικός Σύλλογος για παράδειγμα, αφού προφανώς κάτι από αυτά που χαρακτηρίζει κάθε Δημόσια Αρχή του τόπου και προανέφερα δηλαδή η τεμπελιά, η άγνοια νόμου, η εξυπηρέτηση κάθε τύπου λογικά και πάλι θα βασιλεύσει.

Απλά, για να μη νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο.
Για μένα, και να μην προσβάλλεται κανένας τους, έκαναν την πόλη Καραγκιοζμπερντέ της ναϊλοσακούλας κι όσο κι αν δεν τους καίγεται καρφί, η ιστορία γράφει και θα γράψει ότι οι κληρονόμοι της σπουδαίας πόλης που έφερε και δημιούργησε την Αναγέννηση στην Ελλάδα ήταν Καραγκιόζηδες.
Ο απέλπιδας

.







