Ένα από τα μπαρ του Ηρακλείου που μπορούσε κανείς να συνδυάσει το ποτό του με την καλή μουσική έριξε χθες αυλαία. Η Ενοδία δυστυχώς από χθες το βράδυ αποτελεί παρελθόν για το Ηράκλειο. Για τη λειτουργία του μαγαζιού φρόντιζαν τα τελευταία 18 χρόνια ο Αλέξης και ο Παναγιώτης Φραγκιουδάκης . Πίσω από τη μπάρα ο Αλέξης και πίσω από τη μουσική-με ιδιαίτερες γνώσεις- ο αδελφός του Παναγιώτης ο οποίος τον τελευταίο καιρό προσφέρει τα μουσικά του …φώτα στην Αθήνα.
Δυστυχώς ένα σημαντικό μέρος της ποιοτικής νυχτερινής διασκέδασης αυτής της πόλης σίγησε και ελπίζουμε αυτοί που θα αναλάβουν να συνεχίσουν τη λειτουργία του να παραμείνουν στον ίδιο ρυθμό και στο ίδιο ύφος…
Ένας από τους djτης Ενοδίας έγραψε χθες στην ομάδα του μαγαζιού στο facebook:
« Εκ μέρους του Ενοδία,
Φίλοι, πριν από 18 χρόνια ξαφνικά στη νύχτα του Ηρακλείου ήρθε ένα μαγαζί που με τη μουσική του ξεχώρισε και ένωσε πολλούς…Τα είπαμε, τα ήπιαμε, φιλοσοφήσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, προβληματιστήκαμε, αλλά το κυριότερο γίναμε φίλοι….λοιπόν ΦΙΛΟΙ ότι έχει αρχή έχει και τέλος, θέλουμε απο καρδιάς να σας ευχαριστήσουμε που όλα αυτά τα χρόνια μας στηρίξατε δυναμικά με την παρουσία σας, ήρθε όμως η ώρα να πούμε »την δική μας καληνύχτα»….!!
Η Ενοδία έκλεισε τον κύκλο της και σας αποχαιρετά αύριο Κυριακή με πολλή μουσική και ευχές για ότι καλύτερο για σας!!!!!!
Έχετε γεια!!!! »
Εμείς δεν θα πούμε γεια αλλά στο επανιδείν Αλέξη και Παναγιώτη…
Στιγμές….
Προφητικά ο Παναγιώτης Φραγκιουδάκης έγραφε πριν από τρία χρόνια στην προσωπική του σελίδα τον δικό του αποχαιρετισμό.Ένας ιδιαίτερος αποχαιρετισμός.Ένας αποχαιρετισμός που ταιριάζει και σήμερα!
Είναι πολύ δύσκολο μετά από 14 χρόνια να βρεις τις λέξεις για να πεις Αντίο σε φίλους συνεργάτες και σε απλούς πελάτες (αν θεωρήσουμε ότι υπήρξαν τέτοια άτομα στην Ενοδία) άλλα <<Οι καιροί ου μενετοί>> (Θουκυδίδης)…Αντίο λοιπόν…
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία,
δὲ θὰ πεῖ ἀνοίγω ἕνα παράθυρο γιὰ τὴ συναλλαγή.
Τέλειωσαν πιὰ τὰ πρελούδια, ᾖρθε ἡ ὥρα τοῦ κατακλυσμοῦ.
Ὅσοι δὲν εἶναι ἀρκετὰ κολασμένοι πρέπει ἐπιτέλους νὰ σωπάσουν,
νὰ δοῦν μὲ τί καινούριους τρόπους μποροῦν νὰ ἀπαυδήσουν τὴ ζωή.
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.
Νὰ μὴ μὲ κατηγορήσουν γιὰ εὐκολία, πὼς δὲν ἔσκαψα βαθιά,
πὼς δὲ βύθισα τὸ μαχαίρι στὰ πιὸ γυμνά μου κόκαλα.
ὅμως εἶμαι ἄνθρωπος κι ἐγώ, ἐπιτέλους κουράστηκα, πῶς τὸ λένε,
κούραση πιὸ τρομαχτικὴ ἀπὸ τὴν ποίηση ὑπάρχει;
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.
Βρίσκει κανεὶς τόσους τρόπους νὰ ἐπιμεληθεῖ τὴν καταστροφή του.
Σας ευχαριστώ για όλα αυτά τα χρόνια που μαζί ταξιδέψαμε μουσικά τις βραδιές μας
Σας ευχαριστώ γιατί μέσα από την μουσική γίναμε καλύτεροι ανθρώποι και μπορέσαμε να αγγίξουμε ο ένας την ψυχή του άλλου γιατί….
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο…. και θα συνεχισουμε να τραγουδαμε για να …
Μα εγώ θα επιμείνω να δω και να σου δείξω, είπε,
γιατί αν δε δεις κ΄ εσύ θάναι σα να μην είδα –
θα επιμείνω τουλάχιστο να μην βλέπω με τα μάτια
σου-
κ΄ ίσως μια μέρα, απ΄ άλλο δρόμο, να συναντηθούμε.
Ευχαριστώ λοιπόν και καλή Ανταμωση..κι ίσως μια μέρα από άλλο δρόμο να συναντηθούμε ξανά…..σας ευχαριστώ !!!!!!!
Υ.Γ.(χρησιμοποίησα τα ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου εγκαταλείπω την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου Και να αδελφέ μου και Ίσως μια μέρα έτσι κι αλλιώς η συγκίνηση είναι μεγάλη και δεν μπορούσα να βρω λέξεις να αποδωσω όλα αυτά που αισθάνομαι ..οι Ποιητές όμως Ξέρουν… Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα δε θα γραφτούν ποτέ… ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ )
