Στη διακλάδωσι του αμαξωτού από το Βενεράτο στις Δαφνές Τεμένους και ανάμεσα στα δυο χωριά Σίβα και Βενεράτο , από το δεξιό μέρος του δρόμου καθώς πηγαίνομε για τη Μεσαρά είναι ένα αμπέλι που το λένε το Αμπέλι του Αγίου Μύρωνα.
Γύρω από το αμπέλι αυτό υπάρχει ο εξής θρύλος:
Κεινηνά την εποχή ήτονε ο Άγ.Μύρωνας κοπέλλι κι΄ ο πατέρας του τον ήπεψε να πάει να κάμει μια καλύβα στο αμπέλι και να κάτσει ‘ κειά να το βλέπει γιατί περνούσε οι περάτες και τους εκλέφτανε τα σταφύλια και κάθα χρόνο δε τους αφήνανε μουδέ ρώγα να τρυγήσουνε.
Επήγε , λέει , το κοπέλι κι ‘ ήκατσε στην καλύβα για να βλέπει τα σταφύλια , μα αντίς ν΄απαγορεύγει τσι ανθρώπους να μην κόβγουνε, εφώνιαζε ότινος ΄ θελα περάση και του τα’ διδε αμοναχός του. Σαν ήρθε ο καιρός να τρυγήσουνε εμήνυσε του κυρού ντου να κατεβεί να κόψουνε τα σταφύλια.
Επήγε ο πατέρας του , μα είντα να δει? Το αμπέλι δεν είχε μουδέ ένα σταφύλι.
Και εντάκαρε και εμάλωνε το κοπέλι και στα τελευταία του ΄ πε: Που ΄ν ‘ τα , μωρέ τα σταφύλια απού μου μήνυσες να΄ ρθω να τρυγήσουμε? Εγώ θωρώ και δε μας εφήκανε μουδ΄ ένα. Που τον είχες , μαθώς , το νου σου? Εδά πως, μωρέ , δα βγάλωμε εμείς κρασί να γεμίσωμε τα βαρέλια μας?
Και το κοπέλι του απάντησε: – Ε! σώπα’ δα πατέρα, μα επομείνανέ μας κι εμάς και με τη δύναμη του Θεού να βγάλωμε θέλει κρασί να περάσωμε , μόνο μη στεναχωράσαι.
Αυτά είπε κι΄ επήρε τον πατέρα ντου και πήγε και του΄ δειξε σε μια κουρμούλα ένα καμπαναράκι με τρεις ρώγες.
Εκειονά το μικρό σταφυλάκι εκόψανε και το πήγανε στο χωριό ντως, το βάλανε στο πατητήρι και εμπήκε το κοπέλι και εντάκαρε και το πάθειε και μιαν κοπανιά είδε ο πατέρας του στο κουτσουνάρι του πατητηριού και ήτρεχε το κρασί και το δοχειό να γεμίζει. Επήρε τοο σταμνί και εντάκαρε και εγέμιζε τα βαρέλια ντου. Σαν τα γέμισε όλα είπε του κοπελιού: «Πού δα το βάλωμε εδά μωρέ παιδί μου, το αποδέλοιπο κρασί? Οι χρειγιές μας εγεμίσανε όλες». Λέει: «όλες πατέρα, όλες?» . Λέει : «όλες , μωρέ παιδί μου». – «Ε, πε΄ δα πατέρα, δόξα να΄ χει η χάρη του Θεού απού μας ευλόγησε τα σταφύλια μας και ταχιά με το καλό να τ΄ αξιωθούμε».
Καθώς πιστεύεται , αυτό ήτανε το πρώτο θαύμα του Αγίου Μύρωνος και έκτοτε καθιερώθη ως άγιος από τους συγχωριανούς του.
Επιμέλεια:www.iscreta.gr
Πηγή: Γιάννη Καραταράκη, « Το Αμπέλι του Αγ. Μύρωνα ανάμεσα Σίβας και Βενεράτου’, περ.Τουριστική Κρήτη, τεύχ. 30, Αθήνα Μάρτιος 1963,σ.18.
