Απο τις 100 αναρτήσεις που περνούν μπροστά απο τα μάτια σου κάθε μέρα, μου κόλλησε μια συγκεκριμένη. Είδα πρόσφατα ένα βιντεάκι που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Κάποιος δάσκαλος έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης στην Αμερική που στηρίζει την εκπαίδευση των μαθηματικών σε χορό ραπ και κίνηση.
Έβλεπα τα παιδάκια σκαρφαλωμένα πάνω στα θρανία να χορεύουν και να τραγουδούν την προπαίδεια. Μιλάμε για κίνηση! Τρέλα. Και σκέφτηκα πως έτσι σίγουρα θα μάθουν και δεν θα την ξεχάσουν αφού ο χορός και η κίνηση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κουλτούρα τους. Ακόμα και ο τρόπος που υμνούν τον Θεό στις εκκλησίες τους έχει τραγούδι κίνηση, παλαμάκια, χορό. Γιατί εμείς τους ζητάμε να μάθουν σφηνωμένα στην καρέκλα, καμπουριασμένα πάνω απο ένα βιβλίο; Ακόμα και ο χώρος που μάθαιναν, σκαρφαλωμένα πάνω στα θρανία ήταν παράδοξος, αλλά αυτό θα τους μείνει σίγουρα στο μυαλό. Και τα μαθηματικά έγιναν άξαφνα παιχνίδι, χαρά και κέφι.
Όμως, αν πέσουν και αν χτυπήσουν και αν σε δει η μαμά απο το τζάμι, σε πάρει για τρελό που έχεις το παιδί της σκαρφαλωμένο στο θρανίο, θα πέσει το παιδι της, μη νομίζεις…Τότε τι να πω, απλά πάρε ένα ρίσκο, βάλε ύψιστο αγαθό στη ζωή σου τη μάθηση και προχώρα. Γίνε γελοίος, γίνε γραφικός αλλά τα παιδιά σου θα μάθουν και θα σε θυμούνται για πάντα. Φτάσαμε να καθίζουμε ακόμα και παιδάκια των τριών ετών σε θρανία και να μοιράζουμε μια άθλια φωτοτυπία για να μάθει να τραβάει γραμμές όταν αυτές τις γραμμές θα μπορούσε άνετα να τις τραβήξει στο χώμα για να φτιάξει κάτι, ο,τι θέλει.
Και κάπου εδώ, σκέφτομαι, τι πραγματικά έμαθα εγώ τότε που καθόμουν στα θρανία. Θυμάμαι ακόμα εκείνο το ποίημα που ο φιλόλογος μελοποίησε και έπαιξε στην κιθάρα. Θυμάμαι το απόσπασμα της Αντιγόνης, γιατί η καθηγήτρια, παραστατικότατη, έκανε ότι έσκαβε τον τάφο παρέα με την Αντιγόνη καθώς μας το μάθαινε. Το θεατρικό παιχνίδι δεν ήταν της μόδας τότε… αλλά ο,τι είχε χορό και κίνηση το θυμάμαι. Δε θυμάμαι σίγουρα όσα έμαθα παπαγαλία, όσα αποστήθησα για να τα πω την επόμενη μέρα, τα πα και αμέσως πέταξαν έξω απο το κεφάλι μου.
‘Ισως θα έπρεπε να καθόμαστε λιγότερο σε καρέκλες, να χορεύουμε, να γελάμε να περνάμε καλά. Και να μαθαίνουμε τα παιδιά μέσα σε ένα κλίμα, χαράς, ευελιξίας και κίνησης. Να μην νιώθουμε τύψεις γιατί δεν δώσαμε φωτοτυπίες ή ασκήσεις για το σπίτι, αλλά να νιώθουμε σίγουροι πως όλοι έμαθαν κάτι και έφυγαν ευχαριστημένοι και ας είναι ο τρόπος διδασκαλίας λίγο διαφορετικός απο τον συνηθισμένο….
Αυτά, που τόσο ωραία ακούγονται στη θεωρία, γιατί αλήθεια φοβόμαστε τόσο πολύ να τα κάνουμε πράξη;
