Η αρχική μονή του Αγίου Ανδρέα χτίστηκε πολύ παλιά (άγνωστο πότε) σε μια από τις πιο απομονωμένες και άγριες ακτές του Μεραμπέλου. Σήμερα το παλιό μοναστήρι δεν υπάρχει αλλά έχει κτιστεί η μικρή μεταγενέστερη εκκλησία του Αγίου Ανδρέα.
Ο ναός είναι κτισμένος μέσα στον βράχο ενώ δίπλα του υπάρχουν αρκετά πεύκα.
Σύμφωνα με την παράδοση, ένας βοσκός έβρισκε συνεχώς την εικόνα του Αγίου Ανδρέα στην σπηλιά που είναι σήμερα ο ναός, παρόλο που την έπαιρνε κάθε μέρα στο σπίτι του. Έτσι αποφάσισε να κτίσει τον ναό γύρω από τη σπηλιά. Μέσα στο σπήλαιο τον περισσότερο χρόνο τρέχει νερό,ενώ από την οροφή του κρέμονται καντήλια.Γύρω από τον Ναό υπάρχουν μερικά κελιά για τους ερημίτες, ενώ το καμπαναριό της εκκλησίας έχει την επιγραφή «Δαπάνη λεπρών Σπιναλόγκας». Κοντά υπάρχει και ο τάφος του μοναχού Ιωάννη Λαμπράκη, ο οποίος ανακαίνισε τον ναό το 1850, πάνω στα χαλάσματα του τo έτος 1850 o Ιωάννης Λαμπράκης βρήκε τα χαλάσματα του μοναστηριού αι θέλησε να το αναστηλώσει.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΗΛΩΤΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ
Ο Ιωάννης Λαμπράκης βρήκε τα χαλάσματα του αρχικού μοναστηριού και έκανε σκοπό της υπόλοιπης ζωής του να συγκεντρώσει χρήματα για να το αναστηλώσει.Απογοητεύτηκε όμως όταν δεν τα κατάφερε,και έφυγε να δουλέψει στην θάλασσα ως ναυτικός κάνοντας εμπόριο μεταξύ των νησιών για να μπορέσει να να μαζέψει το αναγκαίο ποσό .Η ιστορία λέει πως μια μέρα γυρίζοντας στην Κρήτη έπεσε το καράβι του σε τρομερή θύελλα αλλά στάθηκαν τυχεροί και βγήκαν στην ακτή.Ο ναύτης Λαμπράκης μίλησε τότε στον καπετάνιο του για το μοναστήρι και το όνειρο του να το αναστηλώσει .Πήρε τον καπετάνιο και του έδειξε το σημείο και αυτός του έδωσε τα χρήματα που xρειαζόταν.Τότε αυτός το αναστήλλωσε και έζησε από τότε εκεί ερημίτης μέχρι το θάνατο του.
,
