Μεγάλη Παρασκή, Μεγάλη Μέρα!

Μεγάλη Μέρα

Μεγάλη Παρασκευή κι οι αργόηχες καμπάνες των εκκλησιών

ισοκρατούν στο πένθος της μέρας.

Μεγάλη Μέρα

με σκοτεινιά, μα και με ανέσπερο φως,

με θρηνωδίες, μα και με κυματισμούς ήχων άηχων,

μαλακώνει τη θλίψη.

Ιερά μοιρολόγια γυναικών καθηλώνουν σε μυσταγωγία του θρήνου,

Stabat mater, Pietà, γλυκεία μήτηρ δακρυρροούσα,

 όμοια, διαιώνια, αδιάλειπτη.

              Μεγάλη Μέρα  

                                με θυμιάματα ιερά, εύοσμα, από πανάρχαιες τελετές

κι ευωδιές λουλουδιών, που υπηρέτησαν ελάχιστα την Άνοιξη

για να γίνουν προσκέφαλο στην Αγία Ταφή.

Μεγάλη Μέρα

και Κορίτσια αγνά, στην ώρα τους, αφίλητα κάτω απ’ τις νερατζιές,

  στολίζουν Επιταφίους,

πλέκοντας στεφάνια με μοσχομύριστους λεμονανθούς και μυρτιές.

Γυναίκες άξιες ετοιμάζοντας τη σινδόνη,

προσφέρουν  μύρο νάρδου στο Ιερό Λείψανο,

παιδιάστικες αθώες φωνές δοκιμάζουν την αλήθεια των λόγων Του.

Ιερωμένοι σεμνοί αφουγκράζονται τα Πάθη του Εσταυρωμένου,

μα και των ανθρώπων,

λιτανείες, εξαπτέρυγα, μελισσοκέρια, ευλογητάρια,

μεγαλυνάρια,

πλήθος πιστών ακολούθων

τιμούν στους ώμους τους το Σεπτό Σώμα,

ευλογημένοι απ’ αυτό το Ιερό Χρέος.

Κι ύστερα εκεί, στην πόρτα της κυματούσας Εκκλησιάς ,

γίνεται υπέρθυρο  ο αγριολουλουδιασμένος Επιτάφιος

κι όλοι σκυφτοί, γονυκλινείς, ταπεινωμένοι μπρος στη Θεία Θανή,

κυριεύονται με απόκοσμη θλίψη και χαρά μαζί,

καθώς αποτυπώνεται για πάντα στην ψυχή τους

η πίστη στη Ζωή, μα και την Αγάπη

σαν αχειροποίητο πορτραίτο Φαγιούμ.

Μεγάλη Παρασκή, Μεγάλη Μέρα!

Από τη Ζωή Παπαδάκη