Ωδή εις Βιάννον ΙΙ

ΩΙΔΗ ΙΙ

ΕΙΣ ΒΙΑΝΝΟΝ

Ένα κορίτσι σκαρφάλωσε το λόφο, ντυμένο στα λευκά,

τρομαγμένο σαν σπουργίτι,

γλύτωσε από τη φωτιά, είδε τη μάνα του, τ΄ αδέρφια του να πεθαίνουν

αναίτια.

 

Ήρθε στον τόπο μου, πρόσφυγας του πολέμου,

για να συναντήσει τους άλλους, τους δικούς μου ήρωες,

εκεί όπου κείτουνταν αναπαυμένοι,

ο ένας δίπλα στον άλλον,

με το καντήλι τους να καίει ακοίμητο.

 

Τους είπε και τους ρώτησε πολλά,

στάθηκε αντίκρυ τους, ίδιο κι απαράλλαχτο σαν εκείνους,

«οι ήρωες δεν γερνούν»

κι είναι ντυμένοι στα χιονάτα,

φιγούρες που φωτίζουν τη σιωπή,

κάτω απ΄ τους ήχους του βιολιού,

που παίζει για κείνους που φεύγουν,

μα και για κείνους που βρίσκουνε ανοιχτό καινούργιο σπιτικό.

 

Και ξάφνου ήρθαν κι άλλοι ντυμένοι στα λευκά σαν δαύτους,

στο λόφο της Σταύρωσης,

όμορφοι όλοι τους, νιοι και νιες που τραγουδούσαν τα περασμένα,

κοιτώντας μας κατάματα

κι εμείς βουβοί ακούγαμε

αυτό το θείο εαρινό χορό,

φερμένο θα μπορούσε, μόνο από τον ουρανό.

 

Για μια στιγμή φοβήθηκα πως ήρθαν, σαν σε παράτα,

να φωνάξουν για δίκιο και για γδικιωμό,

όμως πλανήθηκα…

γιατί τους είδα χέρι χέρι, να κοιτιούνται μες στα μάτια βουρκωμένοι,

αληθινοί, ήρεμοι, με σιγουριά πως όσα είχαν να μας πουν,

ήταν καλά μελετημένα κι ειπωμένα:

«ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον».

 

Φεύγοντας μαγεμένος, μου φάνηκε πως είδα τις φιγούρες των ηρώων μου

πιο λευκές, πιο φωτεινές, γαληνεμένες

κι άκουσα ένα αναστάσιμο θρόισμα ανάμεσα στα κυπαρίσσια:

 

«περιβόλια, ανοίχτε στην Αγάπη

και βροντήστε, κάστρα, να η Πατρίδα,

στυλωθείτε των Θεών βωμοί

και τ΄ αθάνατα είναι αυτά και οι κοσμοπλάστες,

Κοσμοπλάστρα Μουσική»

Φωτό: Ελένη Χατζηδάκη

 

Ζωή Παπαδάκη

Ηράκλειο, 24 Σεπτεμβρίου 2017





Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *