Η δική μου ποδιά θα είναι «by Tseklenis». Ραντεβού στον Κατράντζο,στο Μπαρμπουνάκη και στον Ομηρόλη…

 

Τι σήμαινε λοιπόν τα πιο παλιά χρόνια ανοίγει το σχολείο?

Πολλά θα μου πείτε , αλλά στο δικό μου μυαλό έρχεται μόνο μια λέξη. Τσεκλένης. Δηλαδή σχολική μπλε ποδιά! Φρεσκοσιδερωμένη και  πεντακάθαρη!!

Θυμάται η Βασιλική Παπουτσάκη

Αν ήσουν δηλαδή τυχερή η ποδιά ήταν Τσεκλένη και μάλιστα καινούρια. Οι πιθανότητες δεν ήταν πολλές. Η περσινή ποδιά συνήθως έβγαινε από τη ντουλάπα,  μάκραινε 5 δάκτυλα, όσο το μπόι που πήραμε το καλοκαίρι. Το σημάδι, μια άσπρη γραμμή ήταν με ευκρίνεια “χαραγμένη” στο στρίφωμα, σημάδι πως μεγάλωσες, σημάδι ότι και την προηγούμενη χρονιά ήσουν μαθήτρια….

podies-times-262x400

Ραντεβού στον Κατράντζο , στο Μπαρμπουνάκη και στον Ομηρόλη

Κάθε Σεπτέμβριο, όσο υπήρχαν ποδιές, μαθητές όχι τόσο τα αγόρια, κυρίως κορίτσια συναντιόντουσαν έξω από τα πολυκαταστήματα της εποχής  για να αγοράσουν την καινούργια τους ποδιά. Κατράντζος, Μπαρμουνάκης και  Ομηρόλης  ήταν τα μαγαζιά στα οποία συνέρρεαν  μαθητές και γονείς στο Ηράκλειο.

Οι τιμές της σχολικής ποδιάς

Οι τιμές των νέων σχεδίων αποτελούσαν θέμα στις εφημερίδες. Στο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» διαβάζουμε τις τιμές για τις ποδιές, από το νηπιαγωγείο μέχρι το γυμνάσιο. Η διαφορά από τις απλές, που μπορούσε να βρει κανείς ακόμα και σε βιοτεχνίες, μέχρι τις «μοντέρνες» ποδιές του Τσεκλένη, ήταν τεράστια….

Καταργήθηκε η ποδιά!! Και τώρα τι θα κάνουμε ?

Θυμάμαι σα χτες την 6η του Φλεβάρη, 1982 μαθήτρια του 3ου Γυμνασίου Ηρακλείου, τη μέρα που καταργήθηκαν οι ποδιές!

Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα όμως είναι ότι εγώ αλλά και πολλές συμμαθήτριές μου δεν την «καταργήσαμε» αμέσως…. Η αλήθεια είναι ότι το μέτρο καταργήθηκε χωρίς αντιδράσεις. Άλλωστε δεν είχε κανένα ουσιαστικό συμβολισμό και η εποχή σήκωνε πολλές «αλλαγές»….

Η γκαρνταρόμπα  φτωχή, ανύπαρκτη. ..  Η ποδιά ήταν μια κάποια λύση… Ποδιά δεν αγοράζαμε κάθε χρόνο. Χρονιά παρά χρονιά και η μάνα, μας τη μάκραινε και το στρίφωμα ήταν ξεβαμμένο….άθλιο…

Μα η ποδιά ήταν κάποια λύση…

Θεέ μου πόσο είχα ζηλέψει την κίτρινη φούτερ  με το απίστευτο κολλητό τζην που φορούσε  μια συμμαθήτρια μου…Πόσο είχα ζηλέψει και εκείνη τη φούστα με τα καθρεπτάκια….

Τώρα που γράφω αυτά θυμήθηκα τους στίχους:  και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι  αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις…

Όλοι φορούσαν τα ίδια γι αυτό και δεν υπήρχαν κοινωνικές διαφορές των μαθητών. Ήταν όλοι μαθητές και ξεχώριζαν. Κάποιοι πολέμιοι της ποδιάς τότε μίλησαν ακόμα και για σχολεία που θύμιζαν «παιδικά στρατόπεδα συγκέντρωσης». Εκσυγχρονιστήκαμε λοιπόν.  Η ποδιά υπάρχει μόνο στις ελληνικές ταινίες ή ξεχασμένη σε κάποιες ντουλάπες. Στη δική μου πάντως δεν υπάρχει…

Το μπλε έπαψε να χρωματίζει τους διαδρόμους, τις αίθουσες, τα προαύλια. Το σχολείο πια θυμίζει πασαρέλα ή βραδινή έξοδο. Πλήρης εκδημοκρατισμός και απόλυτη ελευθερία λένε. Η τελευταία λέξη της μόδας κάνει τις κοινωνικές διαφορές ακόμα πιο έντονες.





Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *