“Ωδή εις Άπτερα”, με τα φτερά της Μουσικής

ΩΙΔΗ ΕΙΣ ΑΠΤΕΡΑ

Ανηφορίσαμε απ΄ την άκρη του γιαλού ως τις κορφές,

όπου σμίγουν η Δύση κι η Ανατολή

σε αντικρυστό χορό,

πάνω απ΄ την απροσμέτρητη θάλασσα.

 

Περπατήσαμε με πόδια γυμνά σε δρόμο παλιό,

από πανάρχαιες πέτρες που ραγίζει ο ήλιος,

ως το όρος των ελαιών, στα ριζά των παρόδων.

 

Συναπαντηθήκαμε μ΄ έναν Άγιο εξομολογητή,

του τάγματος των Απτέρων Σειρήνων,

τελευταίο κριτή του αγώνα,

που επέστρεψε ν΄ αναζητήσει τα πεπτωκότα φτερά,

μετά την ανείπωτα ντροπιαστική ήττα τους.

 

Κρατούσε στα χέρια του λύρα απολλώνια από μαυρομουριά κρητική

κι είχε το βλέμμα στραμμένο στη θυμέλη

για να αναπέμψει δέηση στους θεούς,

μα κυρίως στις Μούσες,

να τον συγχωρήσουν για τη ματαίωση της κρίσης τους.

 

Το χέρι του δοξαρωτό δονούσε τις χορδές επικαλούμενος

βοηθούς, θάλασσα κι ουρανό να τον συνδράμουν

στην πολύτροπο αρμονία του,

όπου ήρθαν κι ενώθηκαν

οι τρίλιες των γρύλλων κι η αντιφώνηση  των ποιμνίων,

 

σε λειτουργία για τη γέννηση και τη φυγή του ανθρώπου

εν χορδαίς, σε ήχο πλάγιο,

 κάτω απ΄ το φως της Σελάνας Μητρός,

την ώρα που εκείνη κάλεσε τον ζωγράφο

να ολοκληρώσει τον πίνακά του «Απτεραίος»,

υπογράφοντας, Κρης εποίει.

Ζωή Παπαδάκη

Χανιά, 7 Αυγούστου 2017





Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *