Σφαγή του Διστόμου, 10 Ιουνίου 1944

ΩΙΔΗ ΕΙΣ ΔΙΣΤΟΜΟΝ

Ο Αργυράκης κι η Κρινιώ, παιδιά μικρά, ζούσαν τον άλυπό τους βίο

ανενόχλητα στην Άμβροσο, σε μια γωνιά του Παρνασσού,

που αργότερα έγινε Δίστομο,

για το νερό που ανέβλυζε από το στόμα των δύο μαρμάρινων λεοντοκεφαλών,

κι είχε διπλά τα τείχη

-λες και το ξέραν οι προγόνοι πως θα δεχτούν επίθεση βαρβάρων-

πολλάκις και αναίτια,

αυτά λοιπόν τα τρυφερούδια είδαν τους καπνούς

από φωτιά και κόλαση εκδικητική

και χάσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν ως τότε,

την όμορφη πατρίδα κι ανθρώπους που τ΄ αγκάλιαζαν σφιχτά.

Ο Αργυράκης μόνο τεσσάρων, η Κρινιώ μόνο δέκα.

Την Κρινιώ, μεγάλη πια, με κατάλευκα μαλλιά,

που ασπρίσαν το βράδυ της σφαγής,

την άκουσα – αδιάφορα – πριν χρόνια να μιλά σε μια επέτειο,

νομίζοντας πως λέει, γι΄ ακόμα μια φορά την ιστορία της,

όμως δεν ήταν έτσι…

Δεν ήταν τα δάκρυα που κυλούσαν απ΄ τα μάτια της ασταμάτητα, ενώ μιλούσε,

ούτε τα όσα έλεγε,

μα όσα ζωντάνεψε μπρος στα άπειρα δικά  μου μάτια,

καθώς την είδα με ξέπλεκα μαλλιά μες στους καπνούς

να περπατά ξυπόλυτη πατώντας απάνω σε πτώματα ζεστά

που κείτονταν μες σε λιμνάζον αίμα

να ψάχνει μάταια να βρει μάνα, πατέρα, αδέρφια

κι ως να τους βρει,

πολλούς που την αποκαλούσαν «κρινάκι μου» ως χθες,

να την κοιτούν μ΄ ορθάνοιχτα τα μάτια

χωρίς ψυχή να της χαρίσουν.

Τον Αργυράκη, πάλι, τον βρήκαν, λέει,

καθισμένο σε μιαν αυλή σκοτεινιασμένη,

με μαυρισμένες τις μηλιές,

να περιμένει ώρες πολλές τη μάνα του να τον βυζάξει,

μα κείνη δεν ερχόταν

κι όταν τον πήγαν στο ορφανοτροφείο

δεν μίλαγε, δεν έτρωγε, δεν ανέπνεε,

τους κοίταγε μα δεν τους έβλεπε για καιρό,

ώσπου τον πήραν μακριά, στο Πεσταλότσι,

χαρίζοντάς του απ΄ την αρχή καινούργιο σπιτικό, πατρίδα, φίλους και σχολειό,

που του επουλώσαν τις πληγές.

Έτσι ο Αργύρης αναστήθηκε, μα δεν γαλήνεψε, δεν ξέχασε,

μόνο τραγούδησε παντού,

σ΄ όλου του κόσμου τους αδέκαστους κριτές,

μαζί με την Κρινιώ,

τραγούδι για τη Λευτεριά και  Δικιοσύνη.

Ζωή Παπαδάκη, 10 Ιουνίου 2017

 





Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *