Νεοελληνική Γλώσσα Πανελλαδικών Εξετάσεων 2017, σχολιασμός από φροντιστήριο Πολύτροπο

 ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΛΥΚΕΙΩΝ 2017

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Σχολιάζει η Ζωή Παπαδάκη φιλόλογος, διευθύντρια σπουδών

φροντιστηρίου Μέσης Εκπαίδευσης ΠΟΛΥΤΡΟΠΟ

Σε κείμενο διασκευασμένης ομιλίας του Γρηγόρη Σκαλκέα,γιατρού και ακαδημαϊκού, στην Ακαδημία Αθηνών κλήθηκαν σήμερα οι υποψήφιοι των γενικών λυκείων να συντάξουν  περίληψη στο διαγώνισμα της Νεοελληνικής γλώσσας και να αναπτύξουν θέμα έκθεσης αναλύοντας το ρόλο της επιστήμης στην αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων και τα ηθικά εφόδια του επιστήμονα για την εκπλήρωση αυτής της αποστολής.

Το διαγώνισμα διαρθρώθηκε σε τρία μέρη: Κείμενο-Περίληψη, Γλωσσικές ασκήσεις και Έκθεση. Το κείμενο κρίνεται ως μετρίας δυσκολίας και απαιτούσε προσεκτική ερμηνευτική προσέγγιση για τη σύνταξη περίληψης εντός ορίου λέξεων. Οι γλωσσικές ασκήσεις ήταν αρκετές και αναμενόμενες. Κάλυπταν την εξεταστέα ύλη παλιότερων ετών, ενώ για μια ακόμα φορά μεγάλο μέρος της ύλης της θεωρίας της Γ΄Λυκείου δεν εξετάστηκε. Παρατηρήθηκε αλλαγή μόνο στον τρόπο εξέτασης των συνωνύμων ( σε προτάσεις εκτός κειμένου με αντικατάσταση των υπογραμμισμένων λέξεων) και ζητήθηκε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά άσκηση με Σωστό – Λάθος, αντί ανάπτυξη παραγράφου μιας φράσης του κειμένου. Τέλος η έκθεση ήταν εισήγηση ομιλία, δηλ. προσχεδιασμένος προφορικός λόγος, που είχε ως ζητούμενά της θέματα που ανήκουν στην εξεταζόμενη θεματολογία της Γ΄Λυκείου με συνδυασμό αρκετών εννοιών στην ανάπτυξή τους.

Ο συνολικός βαθμός δυσκολίας της εξέτασης ήταν μέτριος προς δύσκολος, καθώς η περίληψη και η έκθεση απαιτούσαν αναπτυγμένη ικανότητα χρήσης της γλώσσας και μεγάλη εμπειρία από την εκγύμναση σε ανάλογου τύπου κείμενα και θέματα κοινωνικού προβληματισμού, ενώ οι γλωσσικές ασκήσεις μπορούσαν να ενισχύσουν  με την απλότητά τους το συνολικό βαθμολογικό αποτέλεσμα.

 

[Επιστήμη και επιστήμονες]
H επιστήμη, ως αέναος αγώνας του ανθρώπου για την κατάκτηση της γνώσης, με την οξυδερκή παρατήρηση, τη διαίσθηση και την έρευνα, ανοίγει συνεχώς νέους ορίζοντες και φωτίζει τον νου. Επιστήμη, βέβαια, και τεχνολογία δεν ταυτίζονται, διότι η επιστήμη παραμένει προσηλωμένη στην όλο και πιο βαθιά κατάκτηση της γνώσης, ενώ η τεχνολογία έχει ως επιδίωξη την αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης για την υπηρέτηση των τρεχουσών, πρακτικών αναγκών του ανθρώπου. Πολύ χαρακτηριστικά, ο Αϊνστάιν [1879-1955] είχε τονίσει ότι η επιστήμη μπορεί να προσφέρει τα μέσα για την ανάπτυξη σκοπών, τους οποίους έχουν οραματιστεί προσωπικότητες που διαθέτουν υψηλά ηθικά ιδανικά.
Εάν βέβαια ο Αϊνστάιν είχε ζήσει ολόκληρο τον εικοστό αιώνα, με επαναστάσεις, παγκοσμίους θερμούς και ψυχρούς πολέμους, αλλά και δοξασμένο από τη ραγδαία ανάπτυξη των θετικών επιστημών και της τεχνολογίας, ίσως προβληματιζόταν περισσότερο. Η προώθηση των φυσικών επιστημών και η έκρηξη της τεχνολογίας, η οποία έχει προσλάβει φρενήρεις ρυθμούς στην εποχή μας, εγείρουν απορίες και συγκλονιστικά ερωτήματα. Η επιστήμη αναπτύσσεται συνήθως σε σχέση με τις πρακτικές ανάγκες των ανθρώπων, ακολουθεί όμως βασικά την εξέλιξη μιας κοινωνίας και αντικατοπτρίζει το συγκεκριμένο πνευματικό και ηθικό της επίπεδο. Όμως η τεχνολογία, που βελτίωσε σημαντικά τις συνθήκες της ζωής μας, βοήθησε ή εμπόδισε τον άνθρωπο να γίνει περισσότερο άνθρωπος;
Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού διασύρθηκαν και υπονομεύθηκαν στις μέρες μας. Η σύγχυση πραγματικών και πλασματικών αναγκών, η πνιγηρή εντατικοποίηση του ρυθμού της ζωής στις μεγαλουπόλεις, η εσωτερική μοναξιά, το άγχος και η αγωνία αλλοτριώνουν βαθύτατα και παρεμποδίζουν την πνευματική ολοκλήρωση των ανθρώπων.
Μέσα στο κλίμα αυτό ζει, μεγαλώνει και εργάζεται ο σύγχρονος επιστήμονας. Ο επιστήμονας βαρύνεται με πολύμορφη ευθύνη για τη γνώση που κατά κάποιον τρόπο παράγει και οφείλει να προβλέπει οποιοδήποτε πιθανό κίνδυνο που θα μπορούσε να προέλθει από τη χρήση της –ή την κατάχρησή της– στο μέλλον για τον άνθρωπο και για την οικουμένη. Πρέπει να αποφασίζει με άγρυπνη συνείδηση και υπευθυνότητα εάν τα αποτελέσματα των ερευνών του πρέπει τελικά να εφαρμοσθούν. Κάθε επιστημονικό επίτευγμα πρέπει να εξετάζεται όχι μόνο ως γνωστική ή υλική κατάκτηση, αλλά και για το αν θα αποβεί ευεργετικό ή επιζήμιο, ή και καταστρεπτικό, για την ύπαρξη του ανθρώπου. Τον έλεγχο αυτό κανένας άλλος δεν μπορεί ή δεν επιτρέπεται να επιβάλλει στη συνειδητή ελευθερία του επιστήμονα παρά μόνον η συναίσθηση της ανθρώπινης και γενικά της κοινωνικής του ευθύνης.
Δυστυχώς, όμως, οι αποφάσεις για τη χρησιμοποίηση από τη σύγχρονη τεχνολογία επιστημονικών γνώσεων και ανακαλύψεων δεν ανήκουν πάντοτε στην απόφαση ή στη σύμφωνη γνώμη εκείνων που τις ανακάλυψαν, ούτε οι πολλαπλές συνέπειες από τη χρήση τους έχουν όσο και όπως θα άρμοζε υπολογισθεί. Για τούτο, συχνά οι στόχοι μιας ερευνητικής πορείας διασπείρονται. Πολλοί διάσημοι ερευνητές δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τις πρακτικές εφαρμογές των ανακαλύψεών τους.
Για να παραμείνουν όμως οι στόχοι της επιστήμης ανθρωποκεντρικοί, κρίνεται απολύτως αναγκαίος ο επανακαθορισμός τους από «προσωπικότητες με υψηλά ηθικά ιδανικά», κατά τον Αϊνστάιν, δηλαδή από έντιμους, συνεπείς και ανιδιοτελείς, διορατικούς, ειλικρινείς και αντικειμενικούς ανθρώπους-επιστήμονες.
Γρηγόρης Σκαλκέας, Διασκευή από ομιλία στην Ακαδημία Αθηνών.

 

Θέμα έκθεσης

Στην τελετή αποφοίτησης του σχολείου σας ως υποψήφιοι/ες φοιτητές/τριες και μελλοντικοί/κές επιστήμονες εκφωνείτε μια ομιλία 500-600 λέξεων στην οποία εστιάζετε σε δύο άξονες:
α) στον ρόλο της επιστήμης στην αντιμετώπιση των σημαντικότερων, κατά τη γνώμη σας, σύγχρονων προβλημάτων και
β) στα ηθικά εφόδια του επιστήμονα που θα του επιτρέψουν να υπηρετήσει αυτό τον στόχο.

(Το θέμα σε pdf)

 





Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *