Hot Νέα

Ο σταυρός της ζωής της έγινε προσφορά-Στέλλα Λουλάκη-Κατσαράκη

Συνέντευξη της Βιαννίτισσας Στέλλας Λουλάκη Κατσαράκη

στην Άννα Κωνσταντουλάκη, εφημ. Πατρίς

Το τηλέφωνο της 90χρονης φιλολόγου Στέλλας Κατσαράκη - Λουλάκη δεν σταματάει να χτυπά.

Συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, όχι μόνο από το Ηράκλειο, αλλά ολόκληρη την Κρήτη της τηλεφωνούν για να της πουν λίγα λόγια αγάπης και συμπάθειας για την απόφασή της να δώσει ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας της σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, την Εκκλησία, νοσοκομεία, για τη σκέψη της να στηρίζει ανθρώπους που έχουν ανάγκη. “Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες. Κι έπειτα ο πόνος, οι πίκρες, σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο, σε “μαλακώνουν”, σου δημιουργούν την ανάγκη να σκύψεις και να βοηθήσεις τον διπλανό σου” λέει με τη σοφία των 90 χρόνων της η κυρία Κατσαράκη, που μοιράζεται μαζί μας τον αγώνα και τις αγωνίες μιας ολόκληρης ζωής. “Σας ανοίγω την καρδιά μου” λέει στην “Π” “γιατί πάντα για μένα αυτλο που λέμε τα “εν οίκω μη εν δήμω” ήταν τρόπος ζωής” και μας εξιστορεί τα όσα πέρασε η ίδια και όλη της η οικογένεια μετά τη γέννηση του Σταύρου, του δεύτερου παιδιού της: “Γεννήθηκα στη Βιάννο, ο πατέρας μου Σταύρος Λουλάκης ήταν επίσης εκπαιδευτικός και σπουδαίος αγωνιστής. Και στα άρματα και στα γράμματα”.

Αποφάσισα να γίνω κι εγώ φιλόλογος και σπούδασα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δίδαξα σε πολλά σχολεία και παντρεύτηκα τον επίσης φιλόλογο Γιάννη Κατσαράκη, έναν καλό και δραστήριο άνθρωπο. Αποκτήσαμε δύο παιδιά, τον Γιώργο και τον Σταύρο, και τα καμαρώναμε. Ζούσαμε μια καλή ζωή”.

Ένας κεραυνός έπεσε πάνω μας

“Όλα άλλαξαν, όταν ο Σταύρος έγινε 15 ετών. Ήταν έναν έξυπνο, ομιλητικό, κοινωνικό παιδί, ένας καλός μαθητής γυμνασίου, ένα θαυμάσιο αγόρι. Ξαφνικά την πρώτη ημέρα του Αγιασμού στο σχολείο άρχισε να μας λέει “Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ, δεν μπορώ να πάω στο σχολείο, έχω δαιμόνια μέσα μου”. Αμέσως κατάλαβα ότι συμβαίνει κάτι σοβαρό.

Τρέξαμε εκεί που έπρεπε να πάμε. Σ’ έναν καλό ψυχίατρο.

Αφού τον εξέτασε, χωρίς περιστροφές μάς είπε ότι ο γιος μας πάσχει από ένα βαρύ ανίατο ψυχιατρικό νόσημα, ότι η κατάστασή του ήταν πολύ σοβαρή, ότι πρέπει να αρχίσει αμέσως φαρμακευτική αγωγή. Μας το είπε τόσο απότομα που πάθαμε σοκ. Ήταν ένας κεραυνός που έπεσε πάνω στον Σταύρο και μας έκαψε όλους μέσα στο σπίτι”.

Ο Γολγοθάς για την οικογένεια είχε μόλις αρχίσει. “Ήταν ένας Γολγοθάς χωρίς ανάσταση” μας είπε η κυρία Κατσαράκη, η οποία συνέχισε να εξιστορεί τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν και περιλάμβαναν εισαγωγές σε ψυχοθεραπευτήρια, πόνο και απέραντη θλίψη σε όλη την οικογένεια.

Η κατάσταση χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο με τον θάνατο του συζύγου της το 1980, λόγω νεφρικής ανεπάρκειας.

Όταν έχασα τον άνδρα μου, συνειδητοποίησα ότι έχω να σηκώσω μόνη μου ένα τεράστιο βάρος. Δεν ήθελα να καταρρεύσω, γιατί είχα ανθρώπους να στηρίξω. Τα δυο παιδιά μου.

Ο Σταύρος ήταν 25 χρόνια άρρωστος. Όλοι οι γιατροί – γιατί πήγαμε σε πολλούς και στους καλύτερους – μας έλεγαν ότι πρέπει να νοσηλεύεται και να παρακολουθείται στενά, να παίρνει πάντα τα φάρμακά του, γιατί η κατάσταση του ήταν από τις πολύ σοβαρές, γιατί δεν είναι βέβαια όλες οι περιπτώσεις ίδιες.

Τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής του, τον είχαμε πάει στο καλύτερο ιδιωτικό ψυχιατρικό κατάστημα που υπήρχε τότε στην Αθήνα με σπουδαίους πανεπιστημιακούς γιατρούς. Επί 10 χρόνια, 15 ημέρες κάθε μήνα βρισκόμουν στην Αθήνα για να είμαι δίπλα του να τον βλέπω, να μιλάμε, να πηγαίνουμε βόλτες.

Τις υπόλοιπες 15 ημέρες έτρεχα να γυρίσω στο Ηράκλειο για να συμπαραστέκομαι στον πρώτο γιο μου, τον Γιώργο, που ήταν τόσο πονεμένος και πικραμένος από όσα συνέβαιναν με τον αδελφό του.

Ο Γιώργος σπούδασε στην Ανώτατη Γεωπονική Σχολή Αθηνών και διορίστηκε στη Γεωργική Υπηρεσία του Ηρακλείου. Αλλά δεν μπόρεσε να σηκώσει το βάρος του Γολγοθά της οικογένειας και εγκατέλειψε τον εαυτό του.

Ο Σταύρος έφυγε από τη ζωή, στα 40 χρόνια του, λόγω παθολογικών προβλημάτων, το 1999, ο Γιώργος πέθανε από την καρδιά του σε ηλικία περίπου 52 ετών το 2008.

Τρεις θάνατοι μέσα σ’ ένα σπίτι απ’ όπου είχε χαθεί το γέλιο, είχε χαθεί η χαρά και μια ζωή που είχε τη διαδρομή σπίτι – ψυχοθεραπευτήριο και ήταν βυθισμένη στη σιωπή.

Ζούσα αποκομμένη από τον κόσμο, γιατί όλα αυτά τα χρόνια, τι να πεις σε συγγενείς και φίλους και τι να καταλάβουν. Μπορεί να μην το κουβέντιαζα… τι να έλεγα, κανένας δεν ρωτούσε αλλά όλοι ήξεραν…

Αυτή η προκατάληψη μακάρι να μην υπήρχε. Όλοι μας χρειαζόμαστε ανθρώπους δίπλα μας και δεν πρέπει οι ασθενείς και οι οικογένειές τους να νιώθουν στιγματισμένοι” τονίζει η κ. Κατσαράκη, υπογραμμίζοντας ότι σε τέτοιες περιπτώσεις ψυχικών νοσημάτων, βαριές ή ελαφρύτερες, οι άνθρωποι θα πρέπει να απευθύνονται αμέσως σ’ έναν ειδικό γιατρό, για να ζητήσουν βοήθεια.

Η 90χρονη φιλόλογος υπεραγαπά τα ανίψια της, τα παιδιά της αδελφής της, της φαρμακοποιού Καίτης Λυριτζάκη, και την ίδια και αισθάνεται με κάθε τρόπο και τη δική τους αγάπη και φροντίδα. “Αυτοί είναι οι δικοί μου άνθρωποι”, αναφέρει και μας εξηγεί ότι σήμερα, στα 90 χρόνια της, ζει μια ζωή γεμάτη.

“Μου αρέσει να κάθομαι σπίτι, να διαβάζω, να βλέπω τηλεόραση, να λύνω σταυρόλεξα, να σκέφτομαι να γράφω. Να σας πω μια ωραία μαντινάδα που μου ταιριάζει;

Όλα τα βάσανα ο θεός

στους δυνατούς τα δίνει

διότι στους αδύναμους

δεν έχει εμπιστοσύνη”

απαγγέλλει και συμπληρώνει αστειευόμενη ότι της μένουν δύο δεκαετίες ζωής ακόμη!

“Εχω τόσα πολλά να κάνω που δεν μου μένει χρόνος. Όλα αυτά που έχω βιώσει μ’ έχουν κάνει να νιώθω τους πονεμένους ανθρώπους, να τους καταλαβαίνω, να θέλω να τους βοηθήσω” υπογραμμίζει.

“Η οικογένειά μου και η οικογένεια του άνδρα μου εργάστηκαν σκληρά και άφησαν μια μεγάλη περιουσία. Πουλάω ακίνητα και κάνω δωρεές. Έτσι έκανα τη δωρεά των 100.000 ευρώ για υποτροφίες στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, έτσι θα γίνει η αγορά των ιατρικών μηχανημάτων στο Γαστρεντερολογικό Τμήμα του Βενιζελείου και θα δώσω άλλες 50.000 ευρώ σε άλλη κλινική του νοσοκομείου. Όσο για την τριώροφη οικοδομή που έκανα δωρεά στον Ιερό Ναό της Παναγίτσας του Μασταμπά, έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στους ανθρώπους της εκκλησίας ότι θα την αξιοποιήσουν άριστα, για να βοηθήσουν τον κόσμο.

Σκοπεύω να συνεχίσω τις δωρεές στη μνήμη των δικών μου ανθρώπων και το μόνο που θέλω είναι να πιάνουν τόπο” λέει η κ. Κατσαράκη που έχει ένα κοφτερό μυαλό, αγάπη για τη ζωή και καλοσύνη που συγκινεί.

“Νιώθω ανακούφιση και εσωτερική γαλήνη όταν προσφέρω στη μνήμη των παιδιών μου. Με αυτές τις αξίες τα ανέθρεψα”, λέει και συμπληρώνει: “Είμαι σίγουρη ότι και εκείνα θα έκαναν το ίδιο…”.

http://www.patris.gr/articles/315862/195758#.WSP8hbg-8xh





Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *