«Παναγία Γουβιανή δένε και καλύβονε, το φίδι και τη λιόχεντρα»….

Καταγραφή Βασιλική Παπουτσάκη

To καλοκαίρι που οι άνθρωποι ξωμένανε στα χωράφια και τ΄ αλώνια, κινδύνευαν να τους δαγκάσουν οχιές και λιακόνια και άλλα μιαρά.

Για να γλυτώσουν , έλεγαν γητειές και ξόρκια

Στην περιοχή των Γουβών Ηρακλείου, έλεγαν την παρακάτω :

«Παναγία Γουβιανή δένε και καλύβονε,

το φίδι και τη λιόχεντρα, το σκορπιό και το λιακόνι,

ώστε ο ήλιος να΄ ναι ακόμη τρία κονταρόξυλα,

κι ωστόσο να ξυπνήσομε, τα στάχια να θερίσομε.

Κι ο καρπός να πάει στ΄ αλώνι

για ο τρύγος μπλιό σιμώνει».

Αλλά και οι μελιτάκοι ήταν καταστροφικοί και έλεγαν την παρακάτω γητειά:

«Μύρμηγκα, παλιομύρμηγκα, μύρμηγκα των μυρμήγκω,,

πάρε τα γεννημένα σου και τα απογεννήματά σου

κι άμε να κατοικήσετε πάνω στα όρη στα βουνά,

απού δεν κράζουν πετεινά,

να τρώτε ατριβόλους κι ότι τύχει,

κι απ΄το στάρι μου να λείπεις».

Οι ψείρες και οι ψύλλοι, ήταν μεγάλη μάστιγα .

Για να τους εξολοθρέψουν λοιπόν, έκαναν τα παρακάτω:

Έπαιρναν ένα καλάμι , μισή οριά , το σταύρωναν τρεις φορές προς το μέρος που είχαν φωλιάσει οι ψύλλοι και έλεγαν:

«όξω ψύλλοι και κοριοί και στα όρη μποντικοί»

Μετά πετούσαν το καλάμι σε κιανένα αόρι , κάπου μακριά, για να κάμουν εκεί φωλιά ….





Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.