Ο δωδεκάλογος του γύφτου και ο μονόλογος του Χαρούλη

Ήδη έχουμε γράψει κάποια πράγματα για το νέο δίσκο του Γιάννη Χαρούλη που βασίζεται πάνω στην εργασία και τη σύνθεση του Λουκά Θάνου σε ποιήματα του Κωστή Παλαμά.

Σήμερα έγινε και η επίσημη παρουσίασή του στο αμφιθέατρο Aula της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Χαρούλης, ενώ βρίσκεται στην κορυφή της δημοφιλίας και της δημοτικότητάς του, επιλέγει να κάνει ένα δίσκο που κανείς δεν θα περίμενε. Κατ’ αρχάς, συνεργάζεται με έναν συνθέτη που επιστρέφει από την Αμερική ύστερα από 30! χρόνια και όσοι τον θυμούνται θα είναι από τον τελευταίο δίσκο του Νίκου Ξυλούρη “Σάλπισμα”, που είχαν κάνει μαζί το 1980 (Η Μπαλάντα του κυρ Μέντιου, Πόνοι της Παναγιάς, Το άγαλμα της Ελευθερίας κλπ).

Αυτό που επίσης σκέφτεται κανείς είναι πως οΠαλαμάς δεν είναι trendy, ούτε must. Δεν κυκλοφορεί στους διαδικτυακούς τοίχους ως μόδα όπως ο Λειβαδίτης, ή ο Ελύτης. Είναι δύσκολος και αρκετά απαξιωμένος από τις μετέπειτα ποιητικές γενιές (οι λόγοι είναι για μία άλλη στιγμή…).

  Πέραν αυτού όμως, είναι δύσκολος και στη μελοποίηση. Το κείμενό του δεν εμπεριέχει τη μουσικότητα που έχουν οι στίχοι του Καρυωτάκη ή του Λαπαθιώτη ή του Βάρναλη για παράδειγμα και εδώ φαίνεται η αντίληψη του Λουκά Θάνου πάνω στην ποίηση, όπως φαίνεται και η προσωπική ιδιαιτερότητα με την οποία την προσεγγίζει.

  Ο καθένας στο δίσκο αυτό προσπαθεί να κάνει ένα βήμα προς το σύμπαν του άλλου, αν και μάλλον ο Χαρούλης κάνει μεγαλύτερη προσπάθεια για να ακολουθήσει τις γραμμές του Λουκά Θάνου χωρίς να προδώσει την μέχρι τώρα εικόνα του.

Βέβαια, εδώ μάλλον έχουμε να κάνουμε με έναν καλλιτέχνη που φαίνεται να μονολογεί. Να μονολογεί καλλιτεχνικά με την έννοια της μη ύπαρξης άλλου ερμηνευτή στη γενιά του που να τον συναγωνίζεται ή και να τον ανταγωνίζεται.

Είναι πολύ πιο μπροστά από τους άλλους ερμηνευτές της γενιάς του (και εδώ που τα λέμε οι νέες αντρικές φωνές είναι ελάχιστες) και σε καλλιτεχνικό και σε εμπορικό επίπεδο. Είναι σα να κάνει έναν μονόλογο αποκομμένος ψάχνοντας τα επόμενα προσεκτικά του βήματα, που ειδικά δισκογραφικά του παίρνει καιρό – όπως φαίνεται- να κάνει.

Στη δημοσιογραφική πιάτσα έχει, μάλλον, καταταχθεί στους δύσκολους δίσκους. Αυτό όμως τη δεδομένη στιγμή, μάλλον, θα του βγει σε καλό, ειδικά μετά τη συμμετοχή του σε ένα δίσκο με επανεκτελέσεις τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη. Έχουμε ξαναπεί άλλωστε, ότι ένας ερμηνευτής σαν τον Χαρούλη έχει ανάγκη από γερές πλάτες. Από ρεπερτόριο.

Το δυνατό του χαρτί αναμφισβήτητα είναι το live και αυτό φαίνεται να είναι και το επόμενό του στοίχημα σχετικά με τα κομμάτια του νέου του δίσκου. Αν θα καταφέρει δηλαδή να τα “περάσει” στον κόσμο με τον ίδιο τρόπο που “πέρασε” και όλα τα υπόλοιπα, δικά του και μη.

  Ας ελπίσουμε να τα λέει καλά ο Χαρούλης με τον Γιάννη και να κάνει σπουδαία πράγματα. Τον δρόμο του τον έχει ανοίξει. Πίσω του κενό πολύ και μπροστά του ανηφόρα.    Η παρουσίαση του δίσκου έγινε στη Φιλοσοφική Σχολή σε ένα αμφιθέατρο γεμάτο κυρίως από φοιτητές.

Δεν ξέρω αν είναι ο Παλαμάς ποιητής της αμφισβήτησης και της ήβης, η μελοποιημένη ποίηση πάντως με αυτόν τον τρόπο σίγουρα εμπεριέχει μέσα της ένα μεγάλο κομμάτι νεότητας και δίνει μία σημαντική αφορμή για σκέψη και όχι μόνο για διασκέδαση.

Πηγή: www.musicpaper.gr





Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *