Μπουγαδοτσίκαλο,μπογαδοκόφινο,αθομαντήλα (Τα χρειαζούμενα της μπουγάδας)

Μπουγαδοτσίκαλο: Ένα καζάνι μπακιρένο με χωρητικότητα 25-40 οκαδες. Φυσικά και δεν ήταν αποκλειστικής χρήσης για την μπουγάδα, όμως το όνομά του δείχνει πως ήταν απαραίτητο για την μπουγάδα εκείνων των χρόνων, μιάς και το βραστό νερό των 30-40 οκάδων που απαιτούσε η μπουγάδα μόνο σε τέτοιου μεγέθους καζάνι μπορούσε να βρασθεί. Ακόμα ήταν εξαιρετικό εργαλείο για να βρασθεί μιά ολόκληρη χοιροκεφαλή, εκλεκτός μεζές για κρασοπαρέα, που η υπό εκείνες τις συνθήκες πείνας της εποχής, καθιστούσε ανεκτή την υπερβολική ποσότητα λίπους των χοιρινών…. Όμως και σε άλλες περιπτώσεις, όπως το σφάξιμο του χοίρου (σχετικό άρθρο σε άλλη θέση), γάμος με γαμοπίλαφο και άλλα εδέσματα γάμου, απαιτούσαν ….αρκετά μπουγαδοτίσκαλα της γειτονιάς, και βέβαια έμπειρους στη μαγειρική μεγάλων ποσοτήτων, αν και δεν ήταν επαγγελματίες, να καταστένουν εκλεκτά φαγητά για 500-1000 νοματαίους…

cebccf80cebfcf85ceb3ceb1ceb4cebfcebacebfcf86ceb9cebdcebfΜπουγαδοκοφινο: Άλλο ενα δοχείο της εποχής, πλεγμένο περίτεχνα με καλάμια. Αν και δεν ήταν αποκλειστική η χρήση του για μπουγάδα, ήταν όμως απαραίτητο γι΄αυτήν. Φυσικά το μπουγαδοκόφινο δεν ήταν αποκλειστικής χρήσης για μπουγάδα, αλλά και για το τρύγος, τη συλλογή κηπευτικών και λιγότερο για το λιομάζωμα, αν και στα χρόνια μου τα τσιγκάκια (ειδικά τρυπητά δοχεία από τσίγκο), ήταν πολύ ανθεκτικότερα και βολικότερα για τον τρύγο. Η μόνη σημαντική διαφορά ήταν, ότι η πρώτη ύλη για μπουγαδοκόφινα ήταν εγχώρια, ενώ ο τσίγκος ήταν εισαγόμενο και φυσικά ακριβότερο, προϊόν….
Αθομαντήλα: Ένα λινό, πυκνής ύφανσης κομμάτι υφάσματος διαστάσεων 50Χ100 εκ. Όλα τα παραπάνω ήσαν έτοιμα για μιά αξιοπρεπή …μπουγάδα:
Τα ρούχα ταχτοποιούνταν κατα στρώσεις στο μπουγαδοκόφινο και βρεχόταν. Στο πάνω μέρο ηταν πάντοτε τα λευκά ρούχα. Το μπουγαδοτσίκαλο έφτιαχνε 20-30 οκάδες βραστό νερό. Ο διπλανός φούρνος προμήθευε στάχτη (αθο) για την αθομαντήλα. Ο άθος τυλιγόταν στην αθομαντήλα και ετοποθετείτο στο πάνω μέρος του μπουγαδοκόφινου. Το βραστό νερο με ένα κατσαρολάκι ριχνόταν στην αθομαντήλα παρασύροντας το Ανθρακικό κάλι από τον άθο, που λίγο πιό κάτω συναντούσε σε ψηλή θερμοκρασία λόγω του βραστού νερού τα λίπη-βρωμιές στα ρούχα, όπου και έφτιαχνε επιτόπου ΣΑΠΟΥΝΙ, με το λάδι τις βρωμιάς, διαλύοντάς την ! . Έτσι οι γιαγιάδες μας χωρίς να ξέρουν χημεία, κατάφερναν να ασπρίσουν τα γαργερά ασπρόρουχα, μιάς και με την παραπάνω ταχτική το ανθρακικό κάλι του άθου καθάριζε όλα τα ρουχα του μπουγαδοκόφινου. Μετά, απλά έπρεπε να ξεβγαλθούν τα ρούχα με άφθονο νερό και να στεγνώσουν…. Μιά ακόμα μπουγάδα έφθασε στο τέλος της…

via





Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *